Η Σκάλα με τα Ξεχασμένα Γράμματα

Η Σκάλα με τα Ξεχασμένα Γράμματα

Είναι μια σκάλα στενή.
Μια σκάλα από ξύλο παλιό,
που τρίζει όπως η μνήμη
όταν πατάς τις λέξεις που πέσαν στο πάτωμα.
Στην άκρη κάθε σκαλοπατιού,
είναι ένα γράμμα, διπλωμένο προσεκτικά,
με μελάνι που μυρίζει ακόμη λεβάντα και φόβο.
Χειρόγραφα όλα, με γράμματα γυναικεία,
με λέξεις που κόπηκαν στη μέση σα φιλί αποχωρισμού.
Τα είχε ξεχάσει ο χρόνος; Οι παραλήπτες;
Ή μήπως οι αποστολείς,
που ντράπηκαν γι’ αυτό που τόλμησαν να γράψουν;

Ένα έλεγε:

“Σε είδα να φεύγεις και δε φώναξα.
Τώρα μένω στις λέξεις που δεν είπα ποτέ”.

Άλλο, ποτισμένο από δάκρυ
και κάτι σαν κρασί :

“Αν ανεβείς ποτέ αυτή τη σκάλα,
θα με βρεις ακόμη ζεστό,
σ’ εκείνον τον χειμώνα που με άφησες.”

Τα διάβασε κανείς;
Ίσως, μόνο η σκόνη.
Ίσως, κι ο άνεμος,
εκείνος ο αδιάκριτος συλλέκτης των πάντων.

Μια φορά, ανέβηκε τη σκάλα
μια γυναίκα με κόκκινα παπούτσια.
Κοντοστάθηκε στο πέμπτο σκαλοπάτι.
Διάβασε. Χαμογέλασε. Βούρκωσε.
Άφησε ένα σκισμένο εισιτήριο και κατέβηκε.

Τη νύχτα, λένε, αν ακουμπήσεις στη σκάλα το αφτί,
θα ακούσεις ψιθύρους και το ξετύλιγμα του χαρτιού
από κάποιον που μόλις τώρα βρήκε το γράμμα του.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς