Η Κυρία Ωντίν

Η Κυρία Ωντίν

Δεν ήταν εκ των χλωμών, των ηδυπαθών
με ματιά από θρύλο, γυναικών.
Ευτραφής - με στήθη αστραφτερά,
με περιφέρειες αξιοπρόσεκτες, με βλέμμα οξύ
και φωνή που ενίοτε τάρασσε τη σιγαλιά.

Είχε την ζέση των νότιων χωρών,
την ορμή της Σικελικής γης·
μα πάντοτε, την ύστατη στιγμή,
αναχωρούσε· δειλία εκ γενετής.

Όλα τα ήθελε και πάντα τα μετέθετε.
“Καλά. Αύριο,” έλεγε, “πιο καλά· αύριο θα τολμήσω.”
Μα το αύριο, ως συνήθως, δεν ερχόταν ποτέ.
Εντός της, ένα βάρος·
μια φωνή - μόνον - μητρική που έλεγε: 
“μη, δεν πρέπει αυτό, πρέπει εκείνο, πρόσεχε.”

Καλή αναμφιβόλως. Πάντα προσέφερε,
κι ας μην της το εζήτησε κανείς.
Μα νευρική, με τις κινήσεις των δακτύλων,
ανυπόμονη - ως όφειλε -
και με μιαν ελαφρά, αλλά διαρκή,
αίσθηση ότι δεν ήταν ποτέ ως έπρεπε,
ή ως την ήθελαν οι άλλοι.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς