Θάμπος

Θάμπος

Στον καθρέφτη της ημέρας εκείνης 
- όχι, δεν ήταν τίποτε σπουδαίο.
Ένας απλός καθρέφτης τοίχου ήταν. -
ένα βλέμμα μόνο, κάπως θαμπό,
κάπως αδιάφορο, συνηθισμένο,
κι ένα πιάτο στο τραπέζι,
βαρύ, σχεδόν στενάχωρο.

Η φωνή - πάλαι ποτέ μελωδική -
είχε εκείνη την ξηρότητα
των λέξεων που λέγονται από συνήθεια.
Και τα χείλη, κείνα τα χείλη
που γυαλίζανε από πάθος,
τώρα πια λέγανε μονάχα : “καλημέρα”.

Ουδέν συμβάν μέγα. Καμία έκρηξις ερωτική
- καμία έκρηξις γενικώς -
Ο έρωτας, του πρώτου χρόνου,
δεν πέθανε με αίματα ή με κραυγές.
Απλώς - ως από μία κλεπτοχείρα λύθη -
έφυγε σιγά, σχεδόν με σεβασμό.

Τώρα, στα γνώριμα δωμάτια,
που κάποτε αντηχούσαν αγγίγματα και γέλια,
μένει μονάχα η τάξις·
το ρολόι που κτυπά πιστά
και η σιωπή - σοφωτέρα, ἀλλ’ ἀνελεήμων.

Αλλά ίσως - ίσως και όχι - 
κάπου, μέσα στην κόπωση αυτή,
υπάρχει μια μορφή αγάπης διαφορετική·
δε φλέγει, δε μεθά, δεν παρασέρνει,
αλλά δε φεύγει.

Δε φεύγει.

Και ίσως  - ίσως και όχι - 
τούτο να είναι πια και αρκετό.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς