Η Πανοπλία

Η Πανοπλία

Κείνος ο άνθρωπος, Ευάγγελος Λυσίμαχος 
θαρρώ πως ήταν το όνομά του, ευγενής και σοβαρός,
από τη νιότη του απέκτησε μια πανοπλία λαμπρή·
φτιαγμένη στην Σκυθία, λέγαν, από τεχνίτες ξακουστούς -
από στιλπνό ασήμι και χάλκινο φινίρισμα με σμάλτα βαθυγάλανα.

Τη φόρεσε περήφανος, κι όλοι τον θαύμαζαν.
Μα σαν πλησίασαν οι πρώτες μάχες,
είδε πως “ο καιρός δεν είναι ευνοϊκός,
και πως το στράτευμα ακόμη δεν είν’ έτοιμο”.

Ύστερα πάλι, όταν το πεδίο της μάχης άνοιγε μπροστά του,
θυμήθηκε πως είχε στην πόλη υποχρεώσεις -
να φροντίσει τα του οίκου του, να τακτοποιήσει τα κτήματα.
Κι όταν πάλι έφυγαν οι εχθροί,
είπε πως “δεν χρειάστηκε πια· ησύχασε ο τόπος”.

Χρόνια περνούσαν. Δικαιολογίες πάντα ευγενείς
άλλοτε η ασθένεια, άλλοτε “η στρατηγική
είναι νίκη της υπομονής κι όχι του ξίφους”.

Κι η πανοπλία έμενε άσπιλη, καινούρια·
ούτε γρατζουνιά, ούτε ίχνος κόπου ή μάχης -
αψεγάδιαστη, όπως την πρώτη της ημέρα.

Τώρα πια γέροντας, την δείχνει στα εγγόνια του·
κι λέγει με μειδίαμα: “Δεν χρειάστηκε ποτέ.
Προτίμησα τη σύνεση, αντί τον άμυαλο ηρωισμό”.

Μα όσοι γνωρίζουν, κρυφογελούν·
διότι βέβαια, η πανοπλία δεν προοριζόταν
μόνο να φαίνεται ωραία μέσα στες θήκες.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς