Ο Γέρος στο Παγκάκι

Ο Γέρος στο Παγκάκι

Κάθεται πάλι, σκυφτός, στο παγκάκι,
με το παλτό του δεμένο ως το πηγούνι.
Σαν κουρασμένο πουλί πάνω στα σύρματα,
στην απογείωση μιας ακόμα σιωπηλής Κυριακής.

Του 'χει απομείνει μονάχα η συνήθεια
να μιλά με το μέσα του σαν σε γνωστούς.
Και να θυμάται - πλήθος ανθρώπων -
αυτούς που πέθαναν πριν τους προφτάσει η λύπη.

Ήταν πολλά αυτά που είχε να πει:
για έρωτες ξανθούς και για παλιούς συντρόφους,
για την τιμή που κάποτε είχε το χέρι,
και κάτι λάθη που πόνεσαν λιγότερο από τη σιωπή.

Μα ποιος ν’ ακούσει; Τα παιδιά του
μετακόμισαν σε πολυκατοικίες με θυροτηλέφωνα.
Στην τηλεόραση, άλλοι γέροι γελάνε
κρατώντας χάπια με γράμματα χρυσά.

Κάποτε ήξερε τραγούδια - τα ξέχασε.
Κάποτε ήξερε πώς να χορεύει -
τώρα μετρά τις σκιές των περαστικών
και τις περνά για παλιές του γνωριμίες.

Ο χρόνος τον τρώει αργά, όπως σκύλος το κόκαλο.
Όχι από πείνα, μα από συνήθεια.

Κι ίσως μονάχα το παγκάκι να τον θυμάται.
Το ξύλο έχει χαράξει τους αγκώνες του.

“Ένας γέρος είναι πάντα χρήσιμος,
όταν δεν κάθεται σε θέσεις λεωφορείου.”

Μονολογεί.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς