Οι Ενδεικτικοί

Οι Ενδεικτικοί
(Εν Αθήναις, 2025)

Οι νέοι - αλήθεια είναι - ζητούν να δουν.
Όχι να ακούσουν,
τα βαρυφορτωμένα λόγια,
τα "πρέπει", τα "όφειλες", τα "όταν ήμουν εγώ",
κουράζουνε την όρεξη
ακόμα και των πλέον ειλικρινών.

Οι νέοι θέλουν τον Πρεσβύτερο
όχι να ομιλεί,
αλλά να διαβαίνει σιωπηλά
- ακόμα και με πόνο -
το δρόμο της αρετής.
Να σηκώνει το βάρος που απαιτεί η θέση του,
χωρίς ανταμοιβές και θεατρινισμούς.

Γιατί τότε, ναι, ο νέος
- κι ας μην το λέγει -
παραδειγματίζεται.
Όχι από το πώς ελέχθη,
μα από το πώς εφάνη.

Κι όμως, πλήθος ενηλίκων, ευσεβών, 
μ’ έτη πολλά και φρόνηση ελάχιστη,
κρατούνε τα αξιώματα σα λάφυρα
και λόγους εκφωνούν
- γεμάτους έπαρση περί αρετής και ήθους -
καθώς στο μεταξύ,
οι πράξεις τους διαψεύδουν τα λεγόμενα.

Κι είναι κρίμα.
Γιατί όταν οι Πρεσβύτεροι σιωπούν
- ακόμα και ομιλούντες -
οι Νέοι μιλούν με τις ζωές τους,
καλύτερα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς