Η Βάρκα

Η Βάρκα

Χρόνια τώρα δεμένη.
Ο ήλιος με ξέρει απέξω,
κι η αλμύρα με τρώει.
Το ξύλο μου μιλάει πιο πολύ τις νύχτες,
όταν το λιμάνι σωπαίνει
όταν ακούγονται οι αλυσίδες απ’ τα καράβια
κι οι λυγμοί των σκοινιών.

Κάποτε ταξίδευα.
Θυμάμαι το βάρος των ανθρώπων πάνω μου,
τη βιασύνη του πρωινού,
τη σιωπή όταν άπλωναν τα δίχτυα
και κοίταζαν τη θάλασσα
λες κι ήταν γυναίκα που δεν θα τους συγχωρούσε
αν αργούσαν.

Τώρα
μόνο οι γλάροι μου κρατούνε συντροφιά.
Όμως ακόμα λαχταρώ.
Όχι πολλά.
Νά’ ρθει μονάχα κάποιος
- ένας μόνο -
να με πατήσει, να λυγίσει το ξύλο μου για λίγο,
να νιώσω πώς ανασαίνω
και να γλιστρήσω 
στο νερό.

Ας είναι και για λίγο.
Ένα ταξίδι μοναχά.
Να θυμηθώ πώς είναι να πηγαίνεις.
Να κόβεις το κύμα μπροστά σου
αντί να σκουριάζεις
στην ίδια γωνιά.

Αν έρθει,
αν λυθούν τα σχοινιά,
δεν θα ρωτήσω πού.
Θα φύγω
σα να μην είχα ποτέ δεθεί.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Αρχή

Αρχή

Περίεργο πράγμα -
πώς άρχισε έτσι,
- ανεπαίσθητα. -

Ίσως ένα βλέμμα
(ή εγώ να το φαντάστηκα),
ένα σχεδόν-χαμόγελο
την ώρα που σε κοίταξα,
κάτι στην αβίαστη κίνηση του χεριού.
Ίσως ένα χαμόγελο κάπως περιπαικτικό,
δεν ξέρω.

Κι όμως,
κάτι με συντροφεύει εφ’ εξής.
Μια ταραχή ελαφρά,
όχι ενοχλητική - μάλλον γλυκιά.

Το βράδυ, στο ημίφως,
αναλογίζομαι πώς θα ήταν αν…
(όχι πολύ τολμηρά,
προσεκτικά - όπως πάντα.)

Σκέφτομαι πάλι,
μήπως παρασύρομαι;
“Μήπως τούτη η λαχτάρα
δεν είναι για σένα,
μα για την ιδέα σου μονάχα;”
Μα και πάλι η σκέψη καλεί.

Αυτό το κάτι που ξυπνά,
μικρό ακόμη,
και την καρδιά να ξαναθυμάται
τι σημαίνει ν’ αναμένεις.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Πληρότητα

Πληρότητα

Δεν ήθελα τίποτα εκείνη τη μέρα.
Ούτε να γράψω, ούτε να φύγω, ούτε να σωθώ.
Είχα έναν ήλιο σύντροφο
να μου ακουμπά τον ώμο,
και δύο λέξεις που δεν ήθελαν
να γίνουν ποίημα.
Ήταν αρκετές ακόμα κι έτσι.

Να ήταν γαλήνη,
ή η απουσία του φόβου,
δεν το γνωρίζω.
Αλλά το σώμα ήταν ήρεμο,
χωρίς να απωθεί,
χωρίς να αρνείται.

Ήταν σαν να είχα φτάσει
εκεί που ήθελα πάντα
χωρίς να το ξέρω.

Ένα φως απαλό 
όχι σαν ύφασμα,
μα σαν το δέρμα κάποιου άλλου
που με είχε ήδη δεχτεί.

Δεν σκεφτόμουν τίποτα.
Κι όμως, όλα ήταν εκεί:
το παρελθόν μου,
το μικρό μου τώρα,
και κάπου ένα μετά
που δεν με τρόμαζε.

Έτσι ένιωσα:
σαν κάποιος να με είχε αγαπήσει σωστά
χωρίς να με ρωτήσει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Αναθύμισις

Αναθύμισις

Βροχή που άρχισε χωρίς προειδοποίηση,
σαν να ’θελε ν’ αγγίξει κάτι που είχε πλέον ξεχαστεί.
Λίγες σταγόνες, ζωή που κυλά στο μέτωπο
και ξυπνά ανάσες παλιές, βαθιές και ξεχασμένες.

Κι εκεί, στο φως της σιωπής,
σε ένα σώμα αδιάφορο·
ξυπνάει το νόημα του νερού που ξεδιψάει, 
και της δροσιάς που αγγίζει
σαν παλιά ανεκπλήρωτη υπόσχεση.

Δεν είναι απλή ετούτη η βροχή.
Είναι το δάκρυ ενός θεού που λοξοδρόμησε
- και τώρα γυρεύει να σου κλείσει την πληγή -
μια ανάμνηση που καίει χωρίς να φλέγεται.

Με τα μάτια κλειστά στον ουρανό,
νιώθεις ξανά τι σημαίνει να ’σαι ζωντανός.
Νιώθεις το νερό να γλιστρά
σαν να γλιστρά η καρδιά σου,
σε μιαν άγνωστη ελπίδα
που είχες ξεχάσει πως υπάρχει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Έρωτας

Ο Έρωτας

Δεν είναι απ’ αυτά που τα λες εύκολα.
Ο έρωτας - δεν είναι λέξη απλή,
ούτε μια τέρψη της στιγμής.

Είναι εκείνο το πρώτο φως που έρχεται απ’ το βλέμμα·
ένα άγγιγμα που μοιάζει αθώο μα κάτι αφήνει.
Σα να 'χει περάσει φωτιά πάνω στο δέρμα.

Ο έρωτας δεν είναι παιχνίδι·
είναι θεός και οι θεοί,
άμα δίνουν, πάντα ζητούνε κάτι πίσω.

Σε παίρνει ψηλά,
κι εκεί, στη λάμψη, νομίζεις πως όλα σου ανήκουν·
πως δεν υπάρχει θάνατος, ούτε ντροπή.
Μόνο δυο κορμιά που γνωρίζονται καλύτερα
μέσ’ στο σκοτάδι παρά στο φως.

Έρωτας· ούτε μόνο χάρη,
ούτε απλός πειρασμός -
είναι αποκάλυψη,
με τίμημα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Μετέωρη Στιγμή

Μετέωρη Στιγμή

Δε λένε τίποτα τ’ ανοιγμένα παράθυρα το βράδυ.
Μένουν μισάνοιχτα, γιατί κάτι περιμένουν.
Το αεράκι περνάει σαν να ξέρει περισσότερα
απ’ όσα φανερώνει·
παίζει με τις κουρτίνες,
- καμιά φορά τις αγγίζει ελαφρά, -
χωρίς ποτέ να τις τραβήξει εντελώς.

Στη βεράντα, δυο καρέκλες που δε μίλησαν ακόμα
κάθονται λίγο πιο κοντά απ’ το συνηθισμένο·
κι ένα ποτήρι νερό,
αφήνει δαχτυλίδια απ’ τη δροσιά του
πάνω στο μάρμαρο,
λες και κάτι ήθελε να πει
μα ντράπηκε.

Το φως του φαναριού απ’ έξω
δεν μπαίνει στο δωμάτιο, στέκει στην άκρη,
σαν να ρωτάει αν είναι η στιγμή κατάλληλη.

Τίποτε δεν έχει συμβεί·
κι όμως, όλα έχουν ήδη ξεκινήσει.

Η νύχτα δεν είναι ποτέ τελείως σκοτεινή σ’ αυτές τις ώρες·
φοράει ένα γαλάζιο πολύ λεπτό, - θα το’ λεγες και διάφανο, -
σαν φόρεμα που δεν τολμάει να πέσει.

Ο χρόνος δεν κυλάει όπως συνήθως·
σπρώχνεται λιγάκι μπρος, μετά κάνει πίσω,
 σάμπως κι αυτός ν’ αμφιβάλλει
αν πρέπει τώρα να φανερωθεί το βλέμμα,
ή αν είναι καλύτερα να μείνουν όλα όπως είναι:
ανέγγιχτα, αλλά γεμάτα.

Κι έτσι μένει η στιγμή, πριν γίνει πράξη,
μετέωρη, σαν την ανάσα πριν το πρώτο φιλί·
πολλές φορές με περισσότερη δύναμη
κι απ’ το φιλί το ίδιο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Να Έρθεις

Να Έρθεις

Στο παγκάκι, πίσω απ’ την παλιά εκκλησία, 
κάθισα λίγο νωρίτερα,
γιατί η αναμονή έχει κάτι από ελπίδα,
και κάτι από ποίηση.

Ο ήλιος έγερνε στο πλακόστρωτο
μαλακώνοντας τις σκιές.
Στο ρολόι μου, πέντε και τέσσερα.
Εκείνη είπε "στις πέντε" 
- αλλά τι σημασία έχουν τα λεπτά,
όταν περιμένεις ολόκληρο το απόγευμα; -

Άνθρωποι περνούν. Νομίζω μερικοί με κοιτούν.
Ίσως σκέφτονται πως περιμένω κάποιον 
- κι έχουν δίκιο -,
μα δεν γνωρίζουν.

Είναι απλώς μια αναμονή·
τίποτα τραγικό, τίποτα αξιοσημείωτο.
Εκτός απ’ το ότι χτυπάει η καρδιά μου
με τρόπο εντελώς διαφορετικό απ’ το συνηθισμένο.

Ίσως να μην έρθει.
Ίσως κάτι προέκυψε.
Ίσως απλώς δεν θέλησε.
Και τι έγινε; Συμβαίνουν αυτά.
Ο έρωτας έχει πάντα και λίγο θέατρο 
- κι η απουσία είναι ρόλος σιωπηλός,
μα εξίσου δυνατός. -

Θα καθίσω λίγο ακόμη.
Γιατί το φως τώρα είναι όμορφο·
και γιατί υπάρχει ακόμα η πιθανότητα
- μικρή, πλέον -
να φανεί στη γωνία,
μ’ εκείνο το κομψό της περπάτημα
και τα μάτια της γεμάτα απόγευμα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Λευκοκόρακας

Λευκοκόρακας

Σε μια πόλη του κόσμου
- μια μαύρη πόλη -
πετά ο λευκοκόρακας.
Ξένο πουλί σε ξένο τόπο.
Τα φτερά του, χιόνι παλιό, άγνωστο στους ουρανούς,
καθαρά, λευκά, σα να ζητούν συγχώρεση
για άλλων αμαρτίες.

Τα άλλα κοράκια το κοιτούν σαν ξένη σκιά,
μια ανωμαλία στο νόμο των πραγμάτων.
Κι αυτός το ξέρει· και το ξέρεις κι εσύ,
στη μοναξιά του βρίσκεται ολάκερος ο κόσμος.

Δεν είναι η λευκότητα μόνον.
Είναι το βάρος της διαφοράς που δεν συγχωρείται.
Ένα σημάδι ότι η φύση ξεχάστηκε,
ένα σημάδι πως η τάξη κλονίζεται.

Μα τι είναι η τάξη αν όχι αλυσίδα;
Κι αν σπάσει η αλυσίδα, ποιος θα θυμάται;
Κι αν πετά αλλιώτικα,
είναι γιατί η ψυχή του δεν αντέχει τη σκιά.

Αυτή η λευκότητα, αόρατη έρημος,
είναι φωνή παλιά, σε μύθους, σε ψιθύρους
που στο σκοτάδι ακούγονται,
σα φως που ετοιμάζεται ν’ ανάψει.

Τ’ άλλα κοράκια;
Εκείνα είναι νόμος· ο νόμος που φυλάει τη νύχτα.
Μια νύχτα που φοβάται το φως.
“Θάνατος στον αλλιώτικο.
Ας πάρει μαζί του το άσπρο μυστικό του.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Μέγας και ο Προδότης

Ο Μέγας και ο Προδότης

- Αλέξανδρε,
πόσο βαριά είναι η κορώνα που φόρεσες;
Και πόσο βαρύ είναι το σπαθί που κρατάς;

- Βρούτε,
η κορώνα ζυγίζει όσο η ψυχή που την ανέχεται.
Το σπαθί - όσο η βούληση να το κρατήσεις.

- Εγώ έσπασα την πλάτη της εξουσίας,
με το μαχαίρι στο πλευρό·
για την ελευθερία μίλησα, για την τιμή.
Και όμως, το όνομά μου βαραίνει η προδοσία.

- Εσύ επέλεξες να σπάσεις τον δεσμό,
να τρυπήσεις την καρδιά που σε γέννησε.
Εγώ απλώθηκα σε τρεις ηπείρους,
κι ακόμα οι άνθρωποι μιλούν για το όνομά μου.

- Μα ποιος σώθηκε, ποιος ευτύχησε;
Ποιος έζησε χωρίς φόβο και χωρίς ψέμα;
Η ελευθερία που κέρδισες με το σπαθί,
ή η ειρήνη που κράτησα με το μαχαίρι;

- Η δική μου ειρήνη ήταν η σκιά της δικής σου τρέλας.
Η δική σου ελευθερία - αλυσοδεμένη στον φόβο.

- Ίσως, Αλέξανδρε,
η αλήθεια μας βρίσκεται στη μέση·
ανάμεσα στη δόξα και τη σιωπή,
ανάμεσα στην κυριαρχία και την προδοσία.

- Ίσως, Βρούτε,
αλλά στο τέλος, οι άνθρωποι θυμούνται τον καθένα
όπως θέλουν - και όχι όπως ήταν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οι Άριστοι Νέοι (κατά δήλωσιν)

Οι Άριστοι Νέοι (κατά δήλωσιν)

Στα είκοσί τους - ίσως και λίγο πριν -
με λόγο κοφτερό και στάση κάπως σκυθρωπή,
οι νέοι αυτοί (περισσότερο απ’ τους λοιπούς φωτισμένοι)
δηλώνουν πως γνωρίζουν ό,τι πρέπει να γνωρίσει κανείς.

Στις σχολές πηγαίνουνε, όταν προκύπτει χρόνος.
Τα βιβλία - βαριά, παλιομοδίτικα -
δεν τα χρειάζονται· το «ίντερνετ» τους φτάνει.
Κι οι δάσκαλοι; Ευγενικά μεν, αλλά γελοίοι.
(Ένας τους τόλμησε να προφέρει το «Ηράκλειτος» λάθος·
είπαν γελώντας πως δεν “την παλεύει”.)

Τον Αριστοτέλη δεν τον διάβασαν - είναι “τοξικός”.
Ο Καβάφης, είπαν, είναι “λίγο μελό”
κι ο Παπανούτσος “παππούς που γράφει δυσνόητα”.
(Μα έγραψαν status μ’ ένα απόσπασμά του -
φαινόταν βαρύγδουπο, έπαιρνε likes.)

Οι σπουδές είναι εμπόδιο·
μια startup, δυο reels και μια κάρτα
απεριόριστων διαδρομών στα ΜΜΜ
- μπορεί και λαθραία, χωρίς κάρτα -
Αυτό είναι ζωή. Όχι οι "αχρείαστες αναλύσεις".
"Ο κόσμος άλλαξε και δεν το βλέπετε;"

Κι έτσι περνούν, με αυταρέσκεια και θράσος,
αρνούμενοι κάθε πειθαρχία και μέτρο.
Το χρέος προς γνώση - "συστημική απαίτηση".
Η τιμή προς τους άλλους - "καταπίεση".

Τους βλέπεις στις καφετέριες με βαρυσήμαντες απόψεις·
για την πολιτική, την ποίηση, τον άνθρωπο -
κι αν τύχει και τους ρωτήσεις κάτι συγκεκριμένο,
«δεν είναι η στιγμή», σου λένε, «άσε, δεν είσαι έτοιμος».

Περί ηθικής - σαφώς υπέρμαχοι.
(εκτός κι αν πρόκειται για εξαίρεση χρήσιμη).
Περί αξιοκρατίας - φανατικοί.
(εκτός κι αν πρόκειται για θέση του θείου).

Οι γονείς τους, βεβαίως, “δεν καταλαβαίνουν”.
Κι οι παππούδες - “καλοί άνθρωποι, αλλά παλιακοί”.
Οι αξίες τους - νέες, αδοκίμαστες·
σφυρηλατημένες στο Insta, στο TikTok και σε κάποια podcasts.

Όμως η σκιά ενός πραγματικού κόπου -
μιας αθόρυβης προσπάθειας, χωρίς χειροκροτήματα -
τους φοβίζει, τους ξενίζει, τους ενοχλεί.
Το να μάθουν αργά - θεωρείται ήττα.
Κι εκείνοι δεν έχουν μάθει να χάνουν.

Κι ύστερα - όταν κάτι (μικρό ή μεγάλο) σπάσει -
ξαφνικά φταίνε όλοι: το κράτος, οι γονείς, η σχολή, η κοινωνία.
Μα όχι αυτοί, οι άριστοι. Ποτέ αυτοί.
Εκείνοι ήταν "προχωρημένοι". Εμείς δεν τους πιάσαμε.

Κι όμως - μη βιαστείς να τους λησμονήσεις.
Ούτε με λύπη, μήτε με θυμό.
Γιατί αυτοί - οι κάποτε υβριστές της γνώσης -
ίσως γίνουν αργότερα οι πιο πιστοί της.

Μερικές φορές ο δρόμος προς το βάθος
ξεκινά με θόρυβο και επίδειξη·
με λόγια σκληρά και βλέμματα ειρωνικά·
με περιφρόνηση προς όσα κάποτε
θα αναζητήσουν μ’ αγωνία.

Ίσως μια μέρα - σε κάποιο φθινόπωρο ή σε κάποια σιωπή -
να θυμηθούν τον δάσκαλο που ειρωνεύτηκαν·
τη λέξη που απέρριψαν·
το βιβλίο που δεν άνοιξαν ποτέ.
Και τότε - σίγα σιγά -
θα κάνουν χώρο στη σκέψη.
Και θα ’χουν την τύχη να αλλάξουν.

Όσοι δεν αλλάζουν - χάνονται·
όσοι αλλάζουν - σώζονται κάπως.
Κι αυτό, εν τέλει, είναι το μόνο άξιο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς