Λευκοκόρακας

Λευκοκόρακας

Σε μια πόλη του κόσμου
- μια μαύρη πόλη -
πετά ο λευκοκόρακας.
Ξένο πουλί σε ξένο τόπο.
Τα φτερά του, χιόνι παλιό, άγνωστο στους ουρανούς,
καθαρά, λευκά, σα να ζητούν συγχώρεση
για άλλων αμαρτίες.

Τα άλλα κοράκια το κοιτούν σαν ξένη σκιά,
μια ανωμαλία στο νόμο των πραγμάτων.
Κι αυτός το ξέρει· και το ξέρεις κι εσύ,
στη μοναξιά του βρίσκεται ολάκερος ο κόσμος.

Δεν είναι η λευκότητα μόνον.
Είναι το βάρος της διαφοράς που δεν συγχωρείται.
Ένα σημάδι ότι η φύση ξεχάστηκε,
ένα σημάδι πως η τάξη κλονίζεται.

Μα τι είναι η τάξη αν όχι αλυσίδα;
Κι αν σπάσει η αλυσίδα, ποιος θα θυμάται;
Κι αν πετά αλλιώτικα,
είναι γιατί η ψυχή του δεν αντέχει τη σκιά.

Αυτή η λευκότητα, αόρατη έρημος,
είναι φωνή παλιά, σε μύθους, σε ψιθύρους
που στο σκοτάδι ακούγονται,
σα φως που ετοιμάζεται ν’ ανάψει.

Τ’ άλλα κοράκια;
Εκείνα είναι νόμος· ο νόμος που φυλάει τη νύχτα.
Μια νύχτα που φοβάται το φως.
“Θάνατος στον αλλιώτικο.
Ας πάρει μαζί του το άσπρο μυστικό του.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς