Η Βάρκα

Η Βάρκα

Χρόνια τώρα δεμένη.
Ο ήλιος με ξέρει απέξω,
κι η αλμύρα με τρώει.
Το ξύλο μου μιλάει πιο πολύ τις νύχτες,
όταν το λιμάνι σωπαίνει
όταν ακούγονται οι αλυσίδες απ’ τα καράβια
κι οι λυγμοί των σκοινιών.

Κάποτε ταξίδευα.
Θυμάμαι το βάρος των ανθρώπων πάνω μου,
τη βιασύνη του πρωινού,
τη σιωπή όταν άπλωναν τα δίχτυα
και κοίταζαν τη θάλασσα
λες κι ήταν γυναίκα που δεν θα τους συγχωρούσε
αν αργούσαν.

Τώρα
μόνο οι γλάροι μου κρατούνε συντροφιά.
Όμως ακόμα λαχταρώ.
Όχι πολλά.
Νά’ ρθει μονάχα κάποιος
- ένας μόνο -
να με πατήσει, να λυγίσει το ξύλο μου για λίγο,
να νιώσω πώς ανασαίνω
και να γλιστρήσω 
στο νερό.

Ας είναι και για λίγο.
Ένα ταξίδι μοναχά.
Να θυμηθώ πώς είναι να πηγαίνεις.
Να κόβεις το κύμα μπροστά σου
αντί να σκουριάζεις
στην ίδια γωνιά.

Αν έρθει,
αν λυθούν τα σχοινιά,
δεν θα ρωτήσω πού.
Θα φύγω
σα να μην είχα ποτέ δεθεί.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς