Να Έρθεις

Να Έρθεις

Στο παγκάκι, πίσω απ’ την παλιά εκκλησία, 
κάθισα λίγο νωρίτερα,
γιατί η αναμονή έχει κάτι από ελπίδα,
και κάτι από ποίηση.

Ο ήλιος έγερνε στο πλακόστρωτο
μαλακώνοντας τις σκιές.
Στο ρολόι μου, πέντε και τέσσερα.
Εκείνη είπε "στις πέντε" 
- αλλά τι σημασία έχουν τα λεπτά,
όταν περιμένεις ολόκληρο το απόγευμα; -

Άνθρωποι περνούν. Νομίζω μερικοί με κοιτούν.
Ίσως σκέφτονται πως περιμένω κάποιον 
- κι έχουν δίκιο -,
μα δεν γνωρίζουν.

Είναι απλώς μια αναμονή·
τίποτα τραγικό, τίποτα αξιοσημείωτο.
Εκτός απ’ το ότι χτυπάει η καρδιά μου
με τρόπο εντελώς διαφορετικό απ’ το συνηθισμένο.

Ίσως να μην έρθει.
Ίσως κάτι προέκυψε.
Ίσως απλώς δεν θέλησε.
Και τι έγινε; Συμβαίνουν αυτά.
Ο έρωτας έχει πάντα και λίγο θέατρο 
- κι η απουσία είναι ρόλος σιωπηλός,
μα εξίσου δυνατός. -

Θα καθίσω λίγο ακόμη.
Γιατί το φως τώρα είναι όμορφο·
και γιατί υπάρχει ακόμα η πιθανότητα
- μικρή, πλέον -
να φανεί στη γωνία,
μ’ εκείνο το κομψό της περπάτημα
και τα μάτια της γεμάτα απόγευμα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς