Οι Άριστοι Νέοι (κατά δήλωσιν)

Οι Άριστοι Νέοι (κατά δήλωσιν)

Στα είκοσί τους - ίσως και λίγο πριν -
με λόγο κοφτερό και στάση κάπως σκυθρωπή,
οι νέοι αυτοί (περισσότερο απ’ τους λοιπούς φωτισμένοι)
δηλώνουν πως γνωρίζουν ό,τι πρέπει να γνωρίσει κανείς.

Στις σχολές πηγαίνουνε, όταν προκύπτει χρόνος.
Τα βιβλία - βαριά, παλιομοδίτικα -
δεν τα χρειάζονται· το «ίντερνετ» τους φτάνει.
Κι οι δάσκαλοι; Ευγενικά μεν, αλλά γελοίοι.
(Ένας τους τόλμησε να προφέρει το «Ηράκλειτος» λάθος·
είπαν γελώντας πως δεν “την παλεύει”.)

Τον Αριστοτέλη δεν τον διάβασαν - είναι “τοξικός”.
Ο Καβάφης, είπαν, είναι “λίγο μελό”
κι ο Παπανούτσος “παππούς που γράφει δυσνόητα”.
(Μα έγραψαν status μ’ ένα απόσπασμά του -
φαινόταν βαρύγδουπο, έπαιρνε likes.)

Οι σπουδές είναι εμπόδιο·
μια startup, δυο reels και μια κάρτα
απεριόριστων διαδρομών στα ΜΜΜ
- μπορεί και λαθραία, χωρίς κάρτα -
Αυτό είναι ζωή. Όχι οι "αχρείαστες αναλύσεις".
"Ο κόσμος άλλαξε και δεν το βλέπετε;"

Κι έτσι περνούν, με αυταρέσκεια και θράσος,
αρνούμενοι κάθε πειθαρχία και μέτρο.
Το χρέος προς γνώση - "συστημική απαίτηση".
Η τιμή προς τους άλλους - "καταπίεση".

Τους βλέπεις στις καφετέριες με βαρυσήμαντες απόψεις·
για την πολιτική, την ποίηση, τον άνθρωπο -
κι αν τύχει και τους ρωτήσεις κάτι συγκεκριμένο,
«δεν είναι η στιγμή», σου λένε, «άσε, δεν είσαι έτοιμος».

Περί ηθικής - σαφώς υπέρμαχοι.
(εκτός κι αν πρόκειται για εξαίρεση χρήσιμη).
Περί αξιοκρατίας - φανατικοί.
(εκτός κι αν πρόκειται για θέση του θείου).

Οι γονείς τους, βεβαίως, “δεν καταλαβαίνουν”.
Κι οι παππούδες - “καλοί άνθρωποι, αλλά παλιακοί”.
Οι αξίες τους - νέες, αδοκίμαστες·
σφυρηλατημένες στο Insta, στο TikTok και σε κάποια podcasts.

Όμως η σκιά ενός πραγματικού κόπου -
μιας αθόρυβης προσπάθειας, χωρίς χειροκροτήματα -
τους φοβίζει, τους ξενίζει, τους ενοχλεί.
Το να μάθουν αργά - θεωρείται ήττα.
Κι εκείνοι δεν έχουν μάθει να χάνουν.

Κι ύστερα - όταν κάτι (μικρό ή μεγάλο) σπάσει -
ξαφνικά φταίνε όλοι: το κράτος, οι γονείς, η σχολή, η κοινωνία.
Μα όχι αυτοί, οι άριστοι. Ποτέ αυτοί.
Εκείνοι ήταν "προχωρημένοι". Εμείς δεν τους πιάσαμε.

Κι όμως - μη βιαστείς να τους λησμονήσεις.
Ούτε με λύπη, μήτε με θυμό.
Γιατί αυτοί - οι κάποτε υβριστές της γνώσης -
ίσως γίνουν αργότερα οι πιο πιστοί της.

Μερικές φορές ο δρόμος προς το βάθος
ξεκινά με θόρυβο και επίδειξη·
με λόγια σκληρά και βλέμματα ειρωνικά·
με περιφρόνηση προς όσα κάποτε
θα αναζητήσουν μ’ αγωνία.

Ίσως μια μέρα - σε κάποιο φθινόπωρο ή σε κάποια σιωπή -
να θυμηθούν τον δάσκαλο που ειρωνεύτηκαν·
τη λέξη που απέρριψαν·
το βιβλίο που δεν άνοιξαν ποτέ.
Και τότε - σίγα σιγά -
θα κάνουν χώρο στη σκέψη.
Και θα ’χουν την τύχη να αλλάξουν.

Όσοι δεν αλλάζουν - χάνονται·
όσοι αλλάζουν - σώζονται κάπως.
Κι αυτό, εν τέλει, είναι το μόνο άξιο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς