Αρχή

Αρχή

Περίεργο πράγμα -
πώς άρχισε έτσι,
- ανεπαίσθητα. -

Ίσως ένα βλέμμα
(ή εγώ να το φαντάστηκα),
ένα σχεδόν-χαμόγελο
την ώρα που σε κοίταξα,
κάτι στην αβίαστη κίνηση του χεριού.
Ίσως ένα χαμόγελο κάπως περιπαικτικό,
δεν ξέρω.

Κι όμως,
κάτι με συντροφεύει εφ’ εξής.
Μια ταραχή ελαφρά,
όχι ενοχλητική - μάλλον γλυκιά.

Το βράδυ, στο ημίφως,
αναλογίζομαι πώς θα ήταν αν…
(όχι πολύ τολμηρά,
προσεκτικά - όπως πάντα.)

Σκέφτομαι πάλι,
μήπως παρασύρομαι;
“Μήπως τούτη η λαχτάρα
δεν είναι για σένα,
μα για την ιδέα σου μονάχα;”
Μα και πάλι η σκέψη καλεί.

Αυτό το κάτι που ξυπνά,
μικρό ακόμη,
και την καρδιά να ξαναθυμάται
τι σημαίνει ν’ αναμένεις.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς