Πληρότητα

Πληρότητα

Δεν ήθελα τίποτα εκείνη τη μέρα.
Ούτε να γράψω, ούτε να φύγω, ούτε να σωθώ.
Είχα έναν ήλιο σύντροφο
να μου ακουμπά τον ώμο,
και δύο λέξεις που δεν ήθελαν
να γίνουν ποίημα.
Ήταν αρκετές ακόμα κι έτσι.

Να ήταν γαλήνη,
ή η απουσία του φόβου,
δεν το γνωρίζω.
Αλλά το σώμα ήταν ήρεμο,
χωρίς να απωθεί,
χωρίς να αρνείται.

Ήταν σαν να είχα φτάσει
εκεί που ήθελα πάντα
χωρίς να το ξέρω.

Ένα φως απαλό 
όχι σαν ύφασμα,
μα σαν το δέρμα κάποιου άλλου
που με είχε ήδη δεχτεί.

Δεν σκεφτόμουν τίποτα.
Κι όμως, όλα ήταν εκεί:
το παρελθόν μου,
το μικρό μου τώρα,
και κάπου ένα μετά
που δεν με τρόμαζε.

Έτσι ένιωσα:
σαν κάποιος να με είχε αγαπήσει σωστά
χωρίς να με ρωτήσει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς