Όρνεα

Όρνεα
(με μια δόση ευπρέπειας)

Οι σκέψεις μου πετούν 
- πόσο ευγενές! -
σαν κόρακες, μαύροι, ευθυτενείς,
φοράνε μάσκες περιστεριών
και προσδιορίζονται ως ιδέες.

Δεν βιάζονται. Είναι σκεπτόμενες.
Διαβάζουν λίγο ποίηση, λίγο πολιτική,
πετούν ένα-δυο αποφθέγματα στον άνεμο,
και περιμένουν.
Με αυτοπεποίθηση μεγάλων καταθλίψεων.

Δεν διψούν για αίμα - τι χυδαίο!
Διψούν για σκέψη - και την πίνουν
απ’ τις χαραμάδες του μυαλού μου
- ειρωνεία -.

Κι όταν κουραστούν,
γράφουν βιογραφικά με τα φτερά τους
και γίνονται σύμβουλοι αυτοβελτίωσης,
ή εκδότες της σιωπής.

Σκέψεις μου - επίλεκτες, μορφωμένες,
πώς επιμένετε να με γονατίζετε
με τόση χάρη!


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Κοιτούνε Αλλού

Κοιτούνε Αλλού

Δεν είναι φως πια. Μόνο ανταύγεια σβησμένη.
Η θάλασσα δε μιλά με τις πέτρες.
Μια σιγή στεφανώνει τον ορίζοντα
κι ο άνεμος περνά χωρίς σκοπό, σχεδόν με τύψεις.

Η ελπίδα, εκείνη που άλλοτε ανέδιδε φλόγα,
που στους νεανικούς μας λογισμούς
εθρόνιζε όνειρα μεγάλα,
τώρα καθίζει άφωνη, με μάτια νεκρά,
σε άψυχες γωνιές όπου το παρελθόν σωπαίνει.

Περνούμε απ’ τα στενά του χρόνου,
με βήματα που δε γεννούν αντίλαλο,
με λόγια που πια δεν ακούγονται·
κι η ψυχή, σαν μια παλαιά πόλη,
- ατιμασμένη πια -
κρατά ερείπια και θραύσματα ημερών.

Εκεί που κάποτε άκμαζε η επιθυμία,
εκεί που οι αυγές φέρναν ελπίδες,
μένει μονάχα η σκιά.
Μια σκιά που μοιάζει να προσεύχεται.
Μα οι θεοί,
κουρασμένοι από τα παρακάλια μας,
κοιτούνε αλλού.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ρεύματα Κρυστάλλου

Ρεύματα Κρυστάλλου

Είχε γυαλίσει η σιωπή
από τη μακρά παραμονή της στον χρόνο.
Ένα κρύσταλλο λεπτό και παγωμένο,
σμιλεμένο με ακρίβεια, άθικτο,
τοποθετημένο προσεκτικά
στο κέντρο της κάμαρας.

Κανένας άνεμος δεν αναπνέει εκεί,
κανένα φύλλο δεν σκέφτηκε να πέσει˙
μόνο κάτι αδιόρατοι κυματισμοί
που έμοιαζαν με ανάμνηση φωτός,
και χάνονταν πριν καν γεννηθούν.

Τα πράγματα υπήρχαν, μα δεν ζούσαν.
Μια πάχνη απαλή πάνω σε μάρμαρο λευκό.
Μία λεπτότατη ευωδιά σε ένα κλειστό μπουκάλι.
Μια όμορφη αντανάκλαση που ξέχασε να φύγει.

Και τότε σα μουσική που ξεκινά
πριν ακουστούν οι νότες της,
σαν όνειρο που διαφεύγει απ’ το ξύπνημα,
μια παρουσία χωρίς όνομα, βήμα ή σκιά.
Μόνο το ίχνος της στα μόρια του αέρα
αρκεί για να λιώσει το κρύσταλλο.

Όχι βίαια·
 μα όπως ραγίζει ο πάγος
σαν τον χαϊδέψει η Άνοιξη,
όπως λύνεται ο κόμπος του μεταξιού
που τον τράβηξε το φως του ήλιου.

Η στάση υποχώρησε.
λιώνει μέσα σε ποίημα.
Οι τοίχοι αρχίσαν να ανασαίνουν,
και πίσω τους φάνηκε ένα φως
που ως τότε νόμιζε πως είναι πέτρα.

Κι όταν πια έλιωσαν τα στερεά,
κι έμεινε μόνο η μουσική,
τότε και μόνο τότε φάνηκε 
πως ήταν ψυχή εκείνο που λυτρώθηκε.
Μια ψυχή δοσμένη στη γυναίκα
που ήρθε να μ’ αγαπήσει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Γράμμα Προς τη Μητέρα

Γράμμα Προς τη Μητέρα
(Στο στρατόπεδο, λίγο πριν τη μάχη.)

Μητέρα,
ο ήλιος χάραξε πάνω στις σκηνές μας,
μα το φως δεν ζεσταίνει πια˙
αποκαλύπτει μόνον το χώμα
όπου θα πέσουν οι επόμενοι.

Πολεμώ, μητέρα, μα δεν ξέρω ποιόν.
Ένας εχθρός που πρόσωπο δεν έχει,
ούτε όνομα, ούτε φωνή˙
μόνον σκοτώνει, όπως κι εμείς.

Οι διαταγές έρχονται με σφραγίδες·
που δεν γνωρίζω ποιο χέρι τις υπέγραψε,
ούτε γιατί.
Μονάχα λένε “προχώρα”,
“υπάκουε” λένε,
“πέσε αν χρειαστεί”.

Μου ζητούν τη ζωή μου, μητέρα.
Τη μόνη μου, τη μία.
Μου τη ζητούν,
για μια πατρίδα που ποτέ δεν με κάλεσε
παρά μονάχα να πληρώσω,
να σωπάσω, να φοβηθώ.

Μην κλαις, Μητέρα.
Δεν είμαι πια παιδί,
μα δεν έγινα και άνδρας όπως ονειρεύτηκες.
Έγινα σιωπή, εντολή, βήμα και παρέλαση.

Κι αν πέσω αύριο,
γράψε στον τάφο μου μόνο αυτό:
“Έπεσε υπάκουος. Μα όχι ήρωας.”

Με αγάπη,
ο γιός σου.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Κήπος των Στιγμών

Ο Κήπος των Στιγμών

Στα βάθη ενός ονείρου που μοσχοβολά το φως,
γεννιούνται πάντοτε οι στιγμές οι πρώτες.
Το χώμα του δεν το αγγίζουν βήματα,
μονάχα μνήμες που δεν έχουν ακόμα συμβεί.

Τα σύννεφα κυλούν χωρίς προορισμό,
όπως κυλά μια ματιά πριν συναντήσει αυτό που ψάχνει.
Κλαδιά σκυμμένα στην απουσία,
παρηγορούν τα ανείπωτα, τα ξεπλένουν
και τα γυρίζουν στον αέρα να ξαναγεννηθούν.

Εκεί, το χρώμα δεν έχει όνομα,
είναι απλώς ο τρόπος να αισθανθείς η σιωπή.
Μια σιωπή όχι κενή. Μια σιωπή γεμάτη.
Σα πλάσμα διάφανο, 
που χορεύει στην άκρη μιας επιθυμίας
που δεν πρόλαβε ακόμα να εκπληρωθεί.

Μια θέρμη απροσδιόριστη, 
λεπτή, σα ροδοπέταλο
κι όλα 
- μορφή, φωνή, χρώμα, σκιά -
αιφνίδιος ψίθυρος,
που αναστατώνει λαιμούς γυμνούς
και ώμους πρόθυμους.

Κι αν κάτι μένει
είναι εκείνο το απαλό,
το μεταξένιο χάδι του χρόνου
που σου λέει ότι κάτι πολύτιμο μόλις έχει αρχίσει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Ακέραιο

Το Ακέραιο

Δεν το βρήκες όπως το ήθελες.
Δεν ήταν εκείνο το βλέμμα
που περίμενες να σε σηκώσει στον αέρα,
ούτε το χέρι που θα σε κρατούσε
χωρίς να ζητήσει ανταπόδοση.

Ήταν πιο λίγο.
Ένα φως κουρασμένο,
μια λέξη που δεν ολοκληρώθηκε,
ένα άγγιγμα με ανοιχτές παρενθέσεις.

Κι όμως, το κράτησες.
Το είπες “αρκετό”.
Το στόλισες με ονόματα παλιά,
τού’ δωσες την παρηγοριά της συνήθειας
και τη σιωπή της μοναξιάς.

Γιατί ήξερες πως το λίγο
είναι λιγότερο πικρό από το τίποτα.

Και ζύγισες τον χρόνο με το σώμα σου.
Κι έμεινες
- όχι από πίστη -
από ανάγκη.

Μα σαν έρθει το ακέραιο,
θα πρέπει να μπορείς
να το γνωρίσεις
απ’ όλα εκείνα που του έμοιαζαν.

Κι ας είναι τότε αργά.
Κι ας μη σε περιμένει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Ιδανικό

Το Ιδανικό

Δεν ήταν εκείνο που περίμενα.
Ούτε καν εκείνο που φοβόμουν.
Ένα φως γλιστρούσε από τις χαραμάδες,
όχι ήλιος· κάτι σαν ανάμνηση
ή σαν φωνή που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Μιλούσαμε για το ιδανικό
κάτω από το πεύκο,
σαν να ήταν παλιός γνώριμος
που έφυγε χωρίς χαιρετισμό.

Μερικά απογεύματα,
όταν η θάλασσα ησύχαζε,
νόμιζες πως το πλησίαζες.
Ένα νεύμα, μια λέξη, μια χειρονομία
που είχε μείνει στη μέση.

Αλλά δεν ερχόταν.
Κι ούτε έφταιγε εκείνο
που δεν ήξερες τον δρόμο.
Ίσως να μην είχε ποτέ δρόμο.
Ίσως να είναι φτιαγμένο
για να μην το φτάνεις.

Κι όμως, κάπου στα μάτια ενός παιδιού,
σ’ έναν παλιό καθρέφτη
ή σ’ ένα ποτήρι μισογεμάτο,
- ή μισογεμάτο -
κάτι γυάλιζε σαν υπόσχεση.

Μπορεί το ιδανικό
να είναι απλά ο τρόπος
που μαθαίνεις να ζεις
χωρίς να το έχεις.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ένα Λεπτό

Ένα Λεπτό

Ένα λεπτό της ώρας, όχι παραπάνω.
Ούτε μέρα, ούτε ζωή.
Ένα λεπτό.

Που δεν πρόλαβες. Που δεν σου δόθηκε.
Που το θεώρησες αμελητέο
όπως πολλά.

Ένα λεπτό που, αν το είχες, θα έλεγες κάτι.
Ίσως όχι κάτι μεγάλο. Ένα “στάσου”.
Ένα “σ’ αγαπώ”.

Ή και τίποτα.
Απλώς θα στεκόσουν εκεί χωρίς να φύγεις.

Και τώρα γράφεις για να το ξαναβρείς. 
Για να ξαναφτιαχτεί εκείνο το λεπτό
με λέξεις.

Όμως δεν φτιάχνεται.
Γιατί εκείνο το λεπτό δεν ήταν χρόνος.
Ήταν απόφαση
που δεν πήρες.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Σκύλλα και η Χάρυβδις

Η Σκύλλα και η Χάρυβδις

Σ’ εκείνη τη στενή τη θάλασσα,
λίγο πριν περάσει το πλοίο,
μιλούσαν η Σκύλλα και η Χάρυβδις.
Με φωνές παλιές που μόνο ο χρόνος αναγνώριζε,
ένα σώμα που είχε δει αιώνες να περνούν
και άντρες να χάνονται.
- Όμοιοι, αν όχι ίδιοι -.

Η Σκύλλα μίλησε πρώτη,
με την αδιόρατη ειρωνεία που έχουν
τα πλάσματα της πέτρας:

“Θα μου τον δώσεις ετούτον, αδελφή;
Δεν γεύτηκα απόψε ακόμη.
Έχω κρατήσει επτά δόντια μου για χάρη του.
Κι αν είναι όπως λένε οι φήμες,
θα ‘χει ωραίους συντρόφους στο κατάστρωμα.
όχι φλύαρους, μα από εκείνους που σωπαίνουν
την ώρα της μοίρας.”

Η Χάρυβδις αναδεύτηκε βαριά·
μια δίνη, ένας στεναγμός από νερό και πλοία πνιγμένα:

“Είναι καιρός τώρα που τρώγω σιωπή,
όλο άλμη και ξύλο ξεχαρβαλωμένο.
Αλλά αυτός μυρίζει νόστο κι επιμονή.
Δεν θέλω να τον φάω.
Θέλω να τον κρατήσω μέσα μου, σα μνήμη.
Σαν γεύση άλλων καιρών.”

Η Σκύλλα χαμογέλασε.
Την ήξερε τη Χάρυβδη.
Πάντα πιο συναισθηματική
όταν πλησίαζαν οι ήρωες.

“Εσύ πνίγεις. Εγώ θυμάμαι.
Το αίμα που στάζει στα βράχια μου, μυρίζει ιστορία.
Μου αρέσει που περνάει από εμένα για να φτάσει στην Ιθάκη.
Έστω και λειψός.”

Η Χάρυβδις σώπασε. Ο άνεμος είχε γυρίσει.
Το κατάρτι φαινόταν στον ορίζοντα.
Μία μόνο φράση ψιθύρισε πριν καταπιεί το κύμα:

“Μη βιαστείς.
Η μοίρα πάντα μοιράζει.
Και πάντα στα δυο.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Για Λίγο

Για Λίγο

Να το κρατάς απαλά,
ό,τι σου δίνεται με φως, όχι σφιχτά,
όχι με αγωνία μήπως φύγει.
Ό,τι αγαπιέται αληθινά δεν το κρατούνε χέρια.
Το φυλάει η μνήμη, το κρατά η ευγένεια της αφής,
η διακριτικότητα του βλέμματος.

Ό,τι κρατάς πολύ το λιώνεις .
Γίνεται βαρύ και δεν το αντέχεις πια.
Και μετά, δεν ξέρεις πώς να το αφήσεις
δίχως να σπάσει.

Γι’ αυτό, να το έχεις για λίγο.
Όπως έχεις την τελευταία ζεστή αχτίδα
πριν βουτήξει ο ήλιος.
Όπως έχεις ένα ποτήρι κρασί
που δεν βιάζεσαι να το τελειώσεις.
Όπως κοιτάς ένα πρόσωπο που δεν σου ανήκει
κι όμως για μια στιγμή σε κοιτάει
σα να ήσουν ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο.

Για λίγο. Για όσο φωτίζει ακόμη.
Για όσο υπάρχει εκείνη η λεπτή συγκίνηση
πριν γίνει ανάγκη.
Για όσο στέκεται στο ύψος του
χωρίς να απαιτεί τίποτα.

Το “για πάντα” δεν ανήκει στους ανθρώπους.
Το “πάντα” είναι του χρόνου,
που δεν νοιάζεται για την ευγένειά σου,
ούτε για τις υποσχέσεις που δόθηκαν,
από σώματα ενωμένα
και καρδιές ανυποψίαστες ακόμα
για το πώς τελειώνει το “τώρα”.

Η διάρκεια φθείρει. Η συνήθεια διαβρώνει.
Το πολύ γίνεται σκιά.
Η αξία κατοικεί στο λίγο,
στο ελάχιστο που το καταλαβαίνεις μόνο όταν φύγει.

Γι’ αυτό, να ευγνωμονείς αυτό που ήρθε.
Να του χαμογελάς καθώς θα φεύγει.
Και να το θυμάσαι, όχι με δάκρυ,
αλλά με εκείνη τη γλυκιά ζεστασιά
που αφήνει το σώμα
όταν το αγγίξουν όμορφα
χωρίς να του ζητήσουν τίποτα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς