Για Λίγο

Για Λίγο

Να το κρατάς απαλά,
ό,τι σου δίνεται με φως, όχι σφιχτά,
όχι με αγωνία μήπως φύγει.
Ό,τι αγαπιέται αληθινά δεν το κρατούνε χέρια.
Το φυλάει η μνήμη, το κρατά η ευγένεια της αφής,
η διακριτικότητα του βλέμματος.

Ό,τι κρατάς πολύ το λιώνεις .
Γίνεται βαρύ και δεν το αντέχεις πια.
Και μετά, δεν ξέρεις πώς να το αφήσεις
δίχως να σπάσει.

Γι’ αυτό, να το έχεις για λίγο.
Όπως έχεις την τελευταία ζεστή αχτίδα
πριν βουτήξει ο ήλιος.
Όπως έχεις ένα ποτήρι κρασί
που δεν βιάζεσαι να το τελειώσεις.
Όπως κοιτάς ένα πρόσωπο που δεν σου ανήκει
κι όμως για μια στιγμή σε κοιτάει
σα να ήσουν ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο.

Για λίγο. Για όσο φωτίζει ακόμη.
Για όσο υπάρχει εκείνη η λεπτή συγκίνηση
πριν γίνει ανάγκη.
Για όσο στέκεται στο ύψος του
χωρίς να απαιτεί τίποτα.

Το “για πάντα” δεν ανήκει στους ανθρώπους.
Το “πάντα” είναι του χρόνου,
που δεν νοιάζεται για την ευγένειά σου,
ούτε για τις υποσχέσεις που δόθηκαν,
από σώματα ενωμένα
και καρδιές ανυποψίαστες ακόμα
για το πώς τελειώνει το “τώρα”.

Η διάρκεια φθείρει. Η συνήθεια διαβρώνει.
Το πολύ γίνεται σκιά.
Η αξία κατοικεί στο λίγο,
στο ελάχιστο που το καταλαβαίνεις μόνο όταν φύγει.

Γι’ αυτό, να ευγνωμονείς αυτό που ήρθε.
Να του χαμογελάς καθώς θα φεύγει.
Και να το θυμάσαι, όχι με δάκρυ,
αλλά με εκείνη τη γλυκιά ζεστασιά
που αφήνει το σώμα
όταν το αγγίξουν όμορφα
χωρίς να του ζητήσουν τίποτα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς