Κοιτούνε Αλλού

Κοιτούνε Αλλού

Δεν είναι φως πια. Μόνο ανταύγεια σβησμένη.
Η θάλασσα δε μιλά με τις πέτρες.
Μια σιγή στεφανώνει τον ορίζοντα
κι ο άνεμος περνά χωρίς σκοπό, σχεδόν με τύψεις.

Η ελπίδα, εκείνη που άλλοτε ανέδιδε φλόγα,
που στους νεανικούς μας λογισμούς
εθρόνιζε όνειρα μεγάλα,
τώρα καθίζει άφωνη, με μάτια νεκρά,
σε άψυχες γωνιές όπου το παρελθόν σωπαίνει.

Περνούμε απ’ τα στενά του χρόνου,
με βήματα που δε γεννούν αντίλαλο,
με λόγια που πια δεν ακούγονται·
κι η ψυχή, σαν μια παλαιά πόλη,
- ατιμασμένη πια -
κρατά ερείπια και θραύσματα ημερών.

Εκεί που κάποτε άκμαζε η επιθυμία,
εκεί που οι αυγές φέρναν ελπίδες,
μένει μονάχα η σκιά.
Μια σκιά που μοιάζει να προσεύχεται.
Μα οι θεοί,
κουρασμένοι από τα παρακάλια μας,
κοιτούνε αλλού.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς