Ρεύματα Κρυστάλλου

Ρεύματα Κρυστάλλου

Είχε γυαλίσει η σιωπή
από τη μακρά παραμονή της στον χρόνο.
Ένα κρύσταλλο λεπτό και παγωμένο,
σμιλεμένο με ακρίβεια, άθικτο,
τοποθετημένο προσεκτικά
στο κέντρο της κάμαρας.

Κανένας άνεμος δεν αναπνέει εκεί,
κανένα φύλλο δεν σκέφτηκε να πέσει˙
μόνο κάτι αδιόρατοι κυματισμοί
που έμοιαζαν με ανάμνηση φωτός,
και χάνονταν πριν καν γεννηθούν.

Τα πράγματα υπήρχαν, μα δεν ζούσαν.
Μια πάχνη απαλή πάνω σε μάρμαρο λευκό.
Μία λεπτότατη ευωδιά σε ένα κλειστό μπουκάλι.
Μια όμορφη αντανάκλαση που ξέχασε να φύγει.

Και τότε σα μουσική που ξεκινά
πριν ακουστούν οι νότες της,
σαν όνειρο που διαφεύγει απ’ το ξύπνημα,
μια παρουσία χωρίς όνομα, βήμα ή σκιά.
Μόνο το ίχνος της στα μόρια του αέρα
αρκεί για να λιώσει το κρύσταλλο.

Όχι βίαια·
 μα όπως ραγίζει ο πάγος
σαν τον χαϊδέψει η Άνοιξη,
όπως λύνεται ο κόμπος του μεταξιού
που τον τράβηξε το φως του ήλιου.

Η στάση υποχώρησε.
λιώνει μέσα σε ποίημα.
Οι τοίχοι αρχίσαν να ανασαίνουν,
και πίσω τους φάνηκε ένα φως
που ως τότε νόμιζε πως είναι πέτρα.

Κι όταν πια έλιωσαν τα στερεά,
κι έμεινε μόνο η μουσική,
τότε και μόνο τότε φάνηκε 
πως ήταν ψυχή εκείνο που λυτρώθηκε.
Μια ψυχή δοσμένη στη γυναίκα
που ήρθε να μ’ αγαπήσει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς