Το Ακέραιο

Το Ακέραιο

Δεν το βρήκες όπως το ήθελες.
Δεν ήταν εκείνο το βλέμμα
που περίμενες να σε σηκώσει στον αέρα,
ούτε το χέρι που θα σε κρατούσε
χωρίς να ζητήσει ανταπόδοση.

Ήταν πιο λίγο.
Ένα φως κουρασμένο,
μια λέξη που δεν ολοκληρώθηκε,
ένα άγγιγμα με ανοιχτές παρενθέσεις.

Κι όμως, το κράτησες.
Το είπες “αρκετό”.
Το στόλισες με ονόματα παλιά,
τού’ δωσες την παρηγοριά της συνήθειας
και τη σιωπή της μοναξιάς.

Γιατί ήξερες πως το λίγο
είναι λιγότερο πικρό από το τίποτα.

Και ζύγισες τον χρόνο με το σώμα σου.
Κι έμεινες
- όχι από πίστη -
από ανάγκη.

Μα σαν έρθει το ακέραιο,
θα πρέπει να μπορείς
να το γνωρίσεις
απ’ όλα εκείνα που του έμοιαζαν.

Κι ας είναι τότε αργά.
Κι ας μη σε περιμένει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς