Ο Κήπος των Στιγμών

Ο Κήπος των Στιγμών

Στα βάθη ενός ονείρου που μοσχοβολά το φως,
γεννιούνται πάντοτε οι στιγμές οι πρώτες.
Το χώμα του δεν το αγγίζουν βήματα,
μονάχα μνήμες που δεν έχουν ακόμα συμβεί.

Τα σύννεφα κυλούν χωρίς προορισμό,
όπως κυλά μια ματιά πριν συναντήσει αυτό που ψάχνει.
Κλαδιά σκυμμένα στην απουσία,
παρηγορούν τα ανείπωτα, τα ξεπλένουν
και τα γυρίζουν στον αέρα να ξαναγεννηθούν.

Εκεί, το χρώμα δεν έχει όνομα,
είναι απλώς ο τρόπος να αισθανθείς η σιωπή.
Μια σιωπή όχι κενή. Μια σιωπή γεμάτη.
Σα πλάσμα διάφανο, 
που χορεύει στην άκρη μιας επιθυμίας
που δεν πρόλαβε ακόμα να εκπληρωθεί.

Μια θέρμη απροσδιόριστη, 
λεπτή, σα ροδοπέταλο
κι όλα 
- μορφή, φωνή, χρώμα, σκιά -
αιφνίδιος ψίθυρος,
που αναστατώνει λαιμούς γυμνούς
και ώμους πρόθυμους.

Κι αν κάτι μένει
είναι εκείνο το απαλό,
το μεταξένιο χάδι του χρόνου
που σου λέει ότι κάτι πολύτιμο μόλις έχει αρχίσει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς