Ψέμματα

Ψέμματα

Πού νά’ ναι εκείνο το παιδί
που σα ζαρκάδι ξέφευγε απ’ τις παγίδες του καιρού;
Πού χάθηκε; Πού κρύφτηκε;
Σε ποιά γωνιά του χρόνου ζάρωσε
σα τρομαγμένο σύννεφο;
Το είδε άραγε κανείς
του “πρέπει” δάκρυα να κλαίει;
Ή μήπως το ανταμώσανε
στο γυρισμό του “θέλω”;

Ψέμματα του είπαν.
Ψέμματα.

Πού νά’ ναι αυτό το φως που φώτιζε χαρά
σα πανωφόρι αφόρετο στο πρωτοβρόχι;
Πού έδυσε; Ποιά λύπη το έσβησε;
Σε ποιά νυχτιά θολή το κρύψανε
και έπαψε να φέγγει;
Μην έτυχε να φύλαξε κανείς
δυο στάλες απ’ το φως του;
Μην τό’ κλεισε σε κάποιου
άδειου χρόνου το σεντούκι;

Ψέμματα μας είπαν.
Ψέμματα.


(c) 2013 Δημήτρης Βραχιολάς

Ὠράριον (Οκτάωρο αλά παλαιά, τίποτε δεν άλλαξε)

Ὠράριον
(Οκτάωρο αλά παλαιά, τίποτε δεν άλλαξε)

Ἐτοποθετήθην ἐκουσίως εἰς ταύτην τὴν γωνίαν τοῦ γραφείου,
οὕτως ὥστε νὰ διατηρῶ μίαν ἀπόστασιν ἐπαρκῆ,
ἱκανὴν νὰ διαφυλάσσῃ τὰ προσχήματα
καὶ νὰ περιoρίσῃ ὅσον δύναται
τὰς ἀνωφελεῖς κοινωνικὰς συναναστροφάς.

Ἐκ τῆς θέσεως ταύτης δύναμαι νὰ βλέπω ἔκθετα
(μέσω τῆς ἀνεῳγμένης θύρας)
τὸ ἐπὶ τοῦ τοίχου ὡρολόγιον -
μέλανος χρώματος, πλαστικὸν,
μετρίως ἀξιόπιστον κατασκευὴς ἐξ Ἀσίας,
ὃ ἀκαταπαύστως μετρεῖ
σύντομους, ἀναρίθμητους θανάτους.

Ἀξιοσημείωτον ὅτι εἰς ἓν μόνον λεπτόν
χωροῦν τόσοι θάνατοι.
(Λαβέτε δε εἰς τὸν νοῦν σας μίαν ὥραν τοῦ ἡμερολογίου,
καὶ ἕν ἄθροισμα ἡμερῶν ἑβδομαδιαῖον…)

Ἔξωθεν, ὁ κόσμος κινείται μεθοδικῶς·
πρόσωπα ἔρχονται καὶ ἀπέρχονται
ἐκπληροῦντες ἐργασίας,
ὡς φαίνεται, σημαντικὰς δι᾽ αὐτούς -
μικρᾶς ὅμως, μηδαμινῆς ὀντολογικῆς ἀξίας.

Γνωρίζετε, βεβαίως, ἐξ ἐκείνων τῶν ἐργασιῶν
αἵτινες ἀποφέρουσιν τινὰν μικρὰν πρόσοδον
καὶ κινοῦσι, καθ’ ὅσον λέγεται, τὸν κόσμον.
Ἄφετε ταῦτα· οὐκ ἔχει νόημα νὰ ἐπαναλαμβάνονται.

Ἕκαστος ἐπιτελεῖ τὸ ἔργον τοῦ·
ἀθροίζων ὑπεραξίας ἀνεπαρκείς, ἀνάξιας ἀληθῶς,
ἀψηφῶν ἀτενῶς τὰ ἀναρίθμητα χρονικὰ ὁλοκαυτώματα,
ἃ μετατρέπονται, ἀπαθῶς,
εἰς δεκαδικὰ τινά ψηφία ψυχρῶν λογιστικῶν μηχανῶν.

Γεμίζουσι καὶ ἐκκενώνονται -
ὡς εἶθισται κατὰ τὰς τάσεις τῆς ἀγορᾶς -
λογαριασμοὶ ἐικονικοί,
με τραπεζογραμμάτια ὁμοίως φανταστικὰ καὶ ἄϋλα.

Ἔως τὴν πέμπτην - ἢ καὶ τὴν ἕκτην -
θὰ ἔχωμεν, ὡς συνήθως, περατώσει τὸ καθῆκον μας.
Ίσως, ἐὰν ἀπαιτηθῇ, καὶ πέραν τοῦ ὡρισμένου ὡραρίου.
Τὸ χρέος ἡμῶν, πάντως,
θὰ ἔχῃ ἀποδοθῇ καὶ διὰ τὴν σήμερον.

Καὶ αὔριον πάλιν,
θὰ ὁπλίσωμεν ἐκ νέου τοὺς δείκτας
τοῦ μελανοῦς ὡρολογίου,
καὶ θὰ ἀναθέσωμεν πάλιν εἰς αὐτό
τὴν ἀργὴν, ἀνελέητον ἐκτέλεσιν
τοῦ χρόνου μας..


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οκτάωρο

Οκτάωρο

Τοποθετήθηκα οικειοθελώς σε τούτη τη γωνιά του γραφείου,
έτσι ώστε να έχω μιαν απόσταση ικανή
για να κρατήσει τα προσχήματα
και να περιορίσει όσο το δυνατόν
τις ανούσιες συναναστροφές.

Από τη θέση αυτή μπορώ ευδιακρίτως να βλέπω
- από την ανοικτή πόρτα -
το ρολόι του τοίχου
- ένα μαύρο πλαστικό με λευκούς δείκτες,
μάλλον φθηνής ασιατικής κατασκευής -
να μετρά ανελλιπώς μικρούς σύντομους θανάτους.

Αξιοθαύμαστο είναι
το πόσοι θάνατοι χωρούν σε ένα λεπτό της ώρας.
- Βάλτε με το νους σας σε μια ώρα της ημέρας
και σε μια ημέρα της εβδομάδας -.

Απ’ έξω άνθρωποι πηγαίνουν κι έρχονται
διεκπεραιώνοντας σημαντικές γι’ αυτούς,
ανάξιες λόγου όμως εργασίες.
Ξέρετε από εκείνες που αποφέρουν
κάποιο μικρό κέρδος και κάνουν τον κόσμο να γυρίζει.
Ας μην τα ξαναλέμε αυτά.

Ο καθένας κάνει τη δουλειά του
αθροίζοντας υπεραξίες,
αψηφώντας τα αναρίθμητα χρονικά ολοκαυτώματα
που μεταφράζονται σε ασήμαντα δεκαδικά ψηφία αριθμομηχανών.
Γεμίζουν και αδειάζουν, κατά τις τάσεις της αγοράς
εικονικούς λογαριασμούς με εικονικά τραπεζογραμμάτια.

Μέχρι τις πέντε ή τις έξι θα έχουμε τελειώσει τη δουλειά.
Ίσως και παραπάνω αν χρειαστεί.
Το χρέος μας θα το έχουμε κάνει και για σήμερα.
Αύριο πάλι θα οπλίσουμε τους δείκτες του μαύρου ρολογιού
και θα το αφήσουμε να εκτελεί ανελέητα το χρόνο μας.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ενέδωσα

Ενέδωσα

Γεννήθηκα όπως όλοι.
Έζησα όπως πολλοί.
Πως θα πεθάνω, ακόμα δε γνωρίζω.

Δεν έκαμα τίποτα.
Δεν έκαμα τίποτα που να αξίζει να το διηγηθεί κανείς.
Δεν έκαμα κανέναν άνθρωπο περήφανο,
μηδέ τον εαυτό μου.
Ειδικά τον εαυτό μου.

Σπατάλησα το χρόνο που μου δόθηκε
μονάχα σε συμβιβασμούς
και με μεγάλη ευκολία ενέδωσα στα λάθη μου.
Εδώ που τα λέμε,
τα λάθη,
είναι τα μοναδικά πράγματα
που μου επέτρεψα να ενδώσω.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Πέντε Λεπτά

Πέντε Λεπτά

Πέντε λεπτά.
Όχι παραπάνω.
Καμία αιωνιότητα.
Μια αναπνοή,
ένα κομμάτι μέρας 
που θα 'λεγες και "τίποτα".

Κι όμως.
Ο ήλιος έσπασε στα φύλλα της λεύκας
σαν φωνή παιδιού που γελά
χωρίς να ξέρει γιατί.

Ένα σκυλί σταμάτησε
μόνο και μόνο για να κοιτάξει τον αέρα.
Ίσως είδε κάτι που ξέχασες πως υπάρχει.

Μια γυναίκα στο παγκάκι,
που κρατά ένα γράμμα που δεν θα στείλει,
αλλά το κρατά όπως κάποτε
κρατούσαμε τον έρωτα:
με τα δύο χέρια.

Σταγόνες νερού που επιμένουν
να στάζουν από τη στέγη
χωρίς λόγο, χωρίς βροχή.

Το κόκκινο φανάρι
που δεν σε σταματά
σε προκαλεί.

Κι εσύ,
με μια καρδιά που ίσως χθες βαριόταν,
σήμερα είδες ένα σύννεφο
που έμοιαζε με εκείνο το πρόσωπο
που δεν ξέχασες ποτέ.

Πέντε λεπτά.
Κι όμως, όλος ο κόσμος
αν αφεθείς.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το θαύμα δεν κάνει θόρυβο.

Συμβαίνει.

Αρκεί να θέλεις να το βλέπεις.

Παράκλησις

Παράκλησις

Δεν σου ζητώ να με θυμάσαι.
Ούτε να επιστρέψεις ποτέ στα μέρη που μιλούσαμε.

Δεν σου ζητώ να με διαλέξεις,
ούτε καν να σκεφτείς πώς θα ήταν αν...
- αυτό το "αν" είναι τόσο άβολο πια 
σαν το παλιό παλτό που δεν μυρίζει τίποτα -

Μονάχα,
αν τύχει και με δεις κάπου
να ξεστρατίζω απ’ την παρουσία σου,
να κρατώ χαμηλά τα μάτια
και να προσπερνώ,
μείνε σιωπηλή.

Δώσε μου τουλάχιστον την ευκαιρία
να αποσυρθώ με αξιοπρέπεια.
Όχι για να σωθώ·
μα για να μην καταστρέψω 
αυτό που κράτησα όρθιο τόσον καιρό,
την ιδέα σου.

Γιατί εσύ,
έστω κι αν ποτέ δεν μου ανήκες,
υπήρξες ένας κόσμος που εφηύρα
για να αντέξω τον δικό μου.

Κι αν κάτι αξίζει να σωθεί,
είναι η σιωπή μου όταν σε δω
κι ο κόσμος που αντέχω
χάρις σε σένα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Νέρων

Νέρων

Ρώμη, πόλη απείθαρχη,
μητέρα και σκύλα μαζί,
κάθε σου δρόμος μυρίζει αχαριστία
και τις νύχτες σου τις ξοδεύεις βλασφημώντας
ό,τι δεν καταλαβαίνεις.

Να σου χτίσω τι;
Να σου τραγουδήσω τι;
Δεν έχεις αυτιά,
έχεις δόντια.

Τα μάρμαρά σου κενά.
Δεν αντηχούν τίποτα.
Ούτε εμένα.

Κι αν σε κάψω;
Αν καθαρίσω τη σάρκα σου
απ’ τα παράσιτα,
κι απ’ τις αναμνήσεις που δεν μου ανήκουν;

Θα καώ κι εγώ μέσα σου το ξέρω.
Αλλά ίσως, επιτέλους,
μες στις φλόγες
να με δεις.

Όχι ως τύραννο,
όχι ως γιο του Κλαύδιου,
όχι ως θεό της παρακμής,
μα σαν φλόγα που γεννά
μια νέα πόλη,
ένα νέο πρόσωπο,
έναν Νέρωνα που δεν θα σας χρειάζεται πια.

Ανάψτε.
Ας γίνει η Ρώμη καμβάς
και η τέφρα της
η πρώτη νότα του μεγάλου μου έργου.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ελληνικά 620 μ.χ.

Ελληνικά 620 μ.χ.

Ο Αυτοκράτωρ δεν μίλησε.
Έδειξε μόνο προς την Ανατολή
εκεί όπου γεννιέται το φως
κι η λέξη γίνεται πνοή.

Αρκούσε ένα νεύμα
στην πέτρα που έλαμπε,
στους θόλους που κράταγαν
μιαν ηχώ του Αιγαίου
μέσα στα ιερά σήμαντρα.

“Από εδώ και πέρα ελληνικά”
ψίθυρος που πέρασε
από την Κωνσταντινούπολη
ως τη Ρόδο, τη Μυτιλήνη,
κι ακόμη μακρύτερα.

Το ελληνικό ως φως,
ως άνεμος που περνά μέσα από κυπαρίσσια
και ανεβαίνει στ’ ασημένια εικονίσματα.

Η αυτοκρατορία μίλησε.
Και μιλώντας,
αναγνώρισε το πρόσωπό της
στη θάλασσα που γερνά.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Θυμάσαι;

Θυμάσαι;

Θυμάσαι;
Ήταν μεσημέρι ζεστό, ανοιξιάτικο, 
ο ήλιος έμπαινε από τα παράθυρα,
και στο πρόσωπό σου
έπαιζαν σκιές από δέντρα και σύρματα.

Εγώ δίπλα σου,
με χέρια σχεδόν ακίνητα
και φωνή λίγο πιο ψιθυριστή απ’ ό,τι συνήθως.
Δεν ήξερα αν έπρεπε να μιλήσω.
Ήξερα μόνο πως αν δεν το έλεγα εκείνη τη στιγμή,
θα χανόταν για πάντα.

Κι όταν το είπα,
με εκείνη τη δειλή αβεβαιότητα
που έχουν μόνο οι στιγμές που διαλύουν,
εσύ δεν μίλησες.
Χαμήλωσες τα μάτια,
χαμογέλασες μ’ εκείνο το μειδίαμα που δεν ήξερες ότι έχεις,
και τα δάχτυλά σου
έπιασαν μηχανικά την άκρη της τσάντας σου.

Δεν μου απάντησες
αλλά το φως στα μάτια σου
ήταν η πιο καθαρή συγκατάθεση που γνώρισα ποτέ.

Κι εκείνα τα μάτια!

Εκείνα τα μάτια
δεν τα είχα δει ποτέ τόσο χαρούμενα,
τόσο ανοιχτά,
σαν να γεννιόταν όλο το Καλοκαίρι μέσα τους.

Κι αν είχα να διαλέξω μια στιγμή από σένα
θα κρατούσα εκείνη:
το κάθισμα στο τρένο,
το φως στα μάτια σου,
και το ντροπαλό σου χαμόγελο
που έλεγε "ναι",
χωρίς να πει λέξη.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Κουβαρίστρες Λουξ

Κουβαρίστρες Λουξ

Δεν ήταν πως δεν είχε προσδοκίες.
Έγραφε τις νύχτες
με πάθος σχεδόν νεανικό,
με την επιμονή εκείνου που πίστεψε
πως είναι φτιαγμένος για άλλα
- πιο μεγάλα -.
Η εργασία στις "Κουβαρίστρες Λουξ"
ήταν προσωρινή, έλεγε·
ως ότου τυπωθεί το σύγγραμμα
και τελειώσει εκείνο το χειρόγραφο
που το 'χε φυλαγμένο, με προσοχή, σε ένα φάκελο μπλε.

Οι μήνες περνούσαν·
με κάτι μικρές αυξήσεις, λίγες υπερωρίες·
και τα σαββατοκύριακα να αρχίζουν να βαραίνουν.

Στην αρχή μιλούσε στους φίλους του
με φλόγα, με λέξεις γεμάτες μέλλον.
Ύστερα, ολοένα και συχνότερα, τους απέφευγε.
Ή και να τους έβλεπε, δεν έλεγε πολλά.
«Τώρα δεν είναι καιρός»,
«είναι δύσκολες εποχές»,
φράσεις τέτοιες, που δεν λένε τίποτα,
αλλά κλείνουν την κουβέντα.

Ένα απόγευμα,
- μεσήλιξ πια -
καθισμένος στο ίδιο γραφείο
με τις ίδιες στοίβες από νήματα,
τους ίδιους φακέλους απογραφής
ένιωσε κάτι παράξενο στο στήθος.
Ένα βάρος απροσδιόριστο.

Δεν το 'πε δυνατά.
Το κράτησε για τον εαυτό του.
Ίσως από φόβο.
Ίσως από ντροπή
που ακόμα ήλπιζε.

Η φίρμα έμεινε·
με τα ίδια γράμματα στην πρόσοψη,
όλο και πιο ξεθωριασμένα.
“Κουβαρίστρες Λουξ”.
Αναμμένη φωτεινή επιγραφή
σαν ειρωνική υπόμνηση.
Σαν κοροϊδία προς το ίδιο το φως.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς