Δεν Κοστίζει η Καλοσύνη

Δεν Κοστίζει η Καλοσύνη

Ένα βλέμμα που ακουμπά
χωρίς να ζητήσει.

Ένα χέρι που περνά
αφήνοντας φως.

Δεν ζυγίζεται.
Δεν πουλιέται.
Δεν λυγίζει.
Δεν ανταλλάσσεται.

Κι όμως,
αλλάζει τον κόσμο.


 (c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Τα Πέντε Σώματα του Έρωτα

Τα Πέντε Σώματα του Έρωτα

1. Όραση
(Στο βλέμμα γεννιέται ο πρώτος ίλιγγος)

Σε είδα,
κι ο κόσμος συρρικνώθηκε.
Ένα φως σα φλόγα,
μια αντανάκλαση εσωτερικού σεισμού.
Ό,τι ήξερα για την ομορφιά
δεν ίσχυε πια.
Είχες διαγράψει τον ορισμό
και τον είχες γράψει από την αρχή,
με χρώματα που δεν υπάρχουν στον κόσμο.

2. Αφή
(Εκεί που τα σύνορα του σώματος γίνονται επιθυμία)

Το δέρμα μου ανασύρθηκε στη μνήμη σου
πριν το ακουμπήσεις.
Η απόσταση ανάμεσα σε δύο χέρια
γίνεται εύφλεκτη όσο σιμώνουν.
Όταν σε άγγιξα
δεν ένιωσα επιφάνεια·
ένιωσα ρίγος.
Σαν να διάβασα μια μυστική γλώσσα
που μόνο το σώμα γνωρίζει.

3. Όσφρηση
(Η μνήμη των πραγμάτων που δεν ειπώθηκαν)

Μύριζες όπως μυρίζουν τα όνειρα.
Δεν ήταν άρωμα, ήταν υπονοούμενο,
κάλεσμα αρχέγονο,
αυτό που η καρδιά αναγνωρίζει
πριν αντιληφθεί.
Μια μόνο ανάσα σου και ήξερα:
η επιθυμία έχει μυρωδιά συγκεκριμένη.
Δική σου.

4. Ακοή
(Ό,τι δεν είπε το στόμα, το πρόδωσε η σιωπή)

Δεν ήταν η φωνή σου,
ήταν το πώς έλεγες το όνομά μου.
Ένας ψίθυρος
που ήθελε να γνωρίζει
για μένα όσα εγώ δεν ήξερα.
Γελούσες,
κι οι τοίχοι άνθιζαν.
Κι όταν σωπαίναμε,
η σιγή σου είχε τόσες αποχρώσεις
όσες και οι λέξεις
που ποτέ δεν χρειάστηκε να πεις.

5. Γεύση
(Στο στόμα το ίχνος του ανείπωτου)

Τα χείλη σου,
όχι καρπός,
μα υπομονετικά καλλιεργημένο χώμα
που άνθιζε όταν τα πλησίαζα.
Η γεύση σου
ήταν αίσθηση και μνήμη.
Μια υπόσχεση του αιώνιου
στο στόμα της στιγμής.
Κάθε φιλί
ένας μικρός αφορισμός
του κόσμου που προϋπήρξε.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Άγγιγμα

Άγγιγμα

Δεν χρειάστηκαν λέξεις·
η ανάσα σου αρκούσε
μια συλλαβή σου κυλούσε στο δέρμα μου
σαν μουσική γραμμένη με χάδι.

Πριν σ’ αγγίξω, σε κρατούσα
μες στην αγκαλιά της προσμονής·
εκεί όπου η αφή ξεκινά
πολύ πριν υπάρξει το σώμα.

Ένας λεπτός ηλεκτρισμός
που ανεβαίνει απ’ τη μέση ως τα βλέφαρα,
μια ανατριχίλα ντυμένη φως,
κι εκείνη η γλυκιά αδημονία
να χωρέσει ο χρόνος σε μια στιγμή.

Το άγγιγμα σου
κάτι πιο πάνω από πράξη, ευχή.
Μια θερμότητα που σιγοκαίει,
σμιλεμένη απ’ την παύση
ανάμεσα στις κινήσεις.

Ήσουν φωνή και σιωπή,
μια τυραννία αναπόδραστα γλυκιά.
Ήσουν ο αέρας που γνώριζε το σχήμα μου
πριν καν εγώ το θυμηθώ.

Σε θέλησα.
Σε ανάσανα. Σε άγγιξα κι εγώ.
Σε ένιωσα σαν ήλιο του μεσημεριού
πάνω στα βλέφαρα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Θεραπευτής

Ο Θεραπευτής

Δεν μίλησε ποτέ του για θαύματα.
Ούτε φοίτησε σε σχολές θορύβου ή καταναγκασμού.
Μονάχα διέσωζε ψυχές που είχαν ξεχάσει να μιλούν.

Η επιμονή του, σιγή.
Η πράξη του, αναμονή.

Μέσα από έτη συντροφιάς στις χαρακιές των άλλων,
έμαθε να διακρίνει
πότε ο άνθρωπος ζητά βοήθεια
και πότε απλά αποσύρεται.

Και τώρα νά τον.
Μπροστά σ’ εκείνον που δεν φωνάζει.
Που ντύνει το άλγος του με ευγένεια,
που φυλάει τη θλίψη του σαν μυστικό.

Και γνωρίζει:
Ο άνθρωπος τούτος πονά βαθιά, σιωπηλά και σταθερά.
Κι όμως, αντιστέκεται στη σωτηρία
σαν να 'ναι μια πράξη βίας.

Η ψυχή του φρουρείται
από σιωπές που βρυχώνται
και από συνήθειες
που τον τρυπούν σα λόγχες.

Η θεραπεία δεν είναι εισβολή.
Είναι πρόσκληση.
Δεν επιβάλλεται, προσφέρεται.

Με έπαρση μηδενική,
χωρίς ανούσιες προσηλώσεις
τοποθετεί την παρουσία του
ανάμεσα στην άρνηση και στη δυνατότητα.

Με την ευγένεια της σταθερότητας,
με την αρετή της υπομονής,
με την προσδοκία όχι του αποτελέσματος,
μα της απελευθέρωσης.

Διότι ακόμη κι αν δεν τον αφήσουν να εισέλθει,
εκείνος θα έχει σταθεί εκεί.
Θα έχει υπάρξει.
Ως φως στο παράθυρο,
που δεν κατηγορεί το σκοτάδι.
Το περιμένει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Υπόσχεση

Η Υπόσχεση

Τη μέρα που η σκόνη δεν είχε προλάβει
να καλύψει τα πάντα,
δόθηκε υπόσχεση
- ή έτσι φάνηκε -
σαν άνοιγμα στον τοίχο.

Ήταν υπόσχεση·
όχι θορυβώδης,
μα σαν χαραμάδα από όπου περνά
ένα φως αγνώστου πατρός.

Κι ο χρόνος άλλαξε.
Οι ώρες απόκτησαν αιχμές,
κι οι μέρες ανέμιζαν
σαν υφάσματα σε πρόβα αναχώρησης.

Ο κόσμος ίδιος, οι στέγες βαριές, οι σκιές εκεί.
Μα στο βλέμμα,
υπήρχε κάτι που ήλπιζε
ένα σχεδόν, ένα μακάρι.

Αν το μέλλον επιστρέψει στο χθες
κι αν τα κλειδιά γυρίσουν ξανά
στις κλειδωνιές της συνήθειας,
παράπονο δεν θα υψωθεί.

Διότι ακόμα κι αν η πράξη δε συμβεί
το ενδεχόμενο
- και μόνον αυτό, αρκετό είναι -
κατέστη ικανό να αφυπνίσει.

Κι αυτή η ρωγμή στον τοίχο
συνεχίζει να υπόσχεται όμορφα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Χωρίς Επιστροφή

Χωρίς Επιστροφή

Κατέβηκε στο λιμάνι νωρίς,
- και μόνος -
όταν ακόμα ο ήλιος
δεν είχε αποφασίσει αν θέλει να ανατείλει.

Με το φως αμφίρροπο,
 - σαν την καρδιά του -
σα να μην ήξερε αν θα ενηλικιωθεί
ή θα γυρίσει στην κούνια του.

Μια σμιλεμένη σιωπή
- η θάλασσα -
με μια ελαφρά υπόσχεση κινδύνου
που μονάχα οι έτοιμοι καταλαβαίνουν.

Το καράβι ήταν ήδη εκεί
- πάντα ένα καράβι είναι εκεί -
βαρύ και αγέρωχο,
σαν υποζύγιο φορτωμένο μυστικά.

Δεν τον χαιρέτησε.

Ανέβηκε κρατώντας την απόφαση σε μια μικρή βαλίτσα.
Τα υπόλοιπα
- ονόματα, συνήθειες, μνήμες -
τα άφησε πίσω, ακουμπισμένα στο ίδιο πεζοδρόμιο
που τον ανέχτηκε για χρόνια.

Χαιρόταν που έφευγε.
Το ένιωθε στις φλέβες του,
σαν φως που ξεμπλοκάρει αρτηρίες.
Γλίτωνε.

Γλίτωνε από προσδοκίες που βάραιναν
μετά από κάθε ήττα.
- και ήταν οι ήττες πολλές -
Από παρουσίες που απαιτούσαν εξηγήσεις
και από φωνές που δε σώπαιναν.

Κι όμως, ήταν στιγμές 
- στιγμές μονάχα -
 που κάτι μέσα του τσιμπούσε.
Η ανάμνηση του καφέ στο παλιό φλιτζάνι,
η συνήθεια του δρόμου με τα γιασεμιά,
το πρόσωπο που τον αγάπησε
χωρίς να μάθει πώς να τον κρατήσει.

Δεν ήταν απλά ένας αποχωρισμός.
Ήταν η απόθεση ενός παρελθόντος
σε ασφαλή απόσταση.

Ο άνεμος του χάιδεψε το πρόσωπο.
- ο άνεμος πάντα γνωρίζει -
Κι η θάλασσα, χωρίς υποσχέσεις,
χωρίς παρηγοριά,
τον αποδέχτηκε όπως ήταν.
Κουρασμένο, διψασμένο
και αθόρυβα ελεύθερο.

Ήξερε πια πως δεν θα γυρνούσε.
Όχι από πείσμα,
αλλά γιατί δεν είχε πού να επιστρέψει.
Δεν τον κρατούσε τίποτα στο πριν.

Μέσα σε εκείνη τη ρευστή, ιώδη σιγή της αυγής,
κάτι καινούριο γεννιόταν.
Κάτι σαν αρχή, μα και σαν κλείσιμο
που επιτέλους είχε ειπωθεί με τ’ όνομά του.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Όταν η Πόλη Θυμάται

Όταν η Πόλη Θυμάται

Όταν η πόλη θυμάται, δεν το κάνει με θόρυβο.
Το κάνει θροΐζοντας, μονολογώντας,
με αυτό το βουητό που κάποιοι το λένε
απλά θόρυβο της πόλης,

Οι δρόμοι της κρατούν ακόμα τα ψίχουλα φωνών,
τ’ αρώματα της απουσίας και τ’ αγγίγματα σκιών
που έμειναν πίσω χωρίς εξήγηση.
Ψυχές περιπλανώμενες στο χρόνο.

Τα σκαλοπάτια της φθαρμένα από βήματα αναχώρησης,
μα όχι επιστροφής, θυμούνται τους ανθρώπους βιαστικούς.
Πόρτες που τρίζουν από παλαιότητα και κόπωση
προσπαθούν να υπενθυμίσουν ό,τι δεν ειπώθηκε εγκαίρως.

Η πόλη θυμάται
τα φανάρια που έκλεισαν βλέμματα εραστών,
τα παγκάκια που κράτησαν σώματα κουρασμένα,
τα καφενεία που έγιναν ιεροτελεστίες μοναξιάς.

Θυμάται τον πόλεμο
με τις χήρες που έπλεναν ρούχα στη σκάφη.
Θυμάται τα παιδιά που έπαιζαν στις αλάνες,
πριν γίνουν αριθμοί σε διαμερίσματα.

Θυμάται νεκρούς, θυμάται πορείες, φωνές.
Θυμάται ψέμματα κι αλήθειες. Δεν κρίνει, μόνο θυμάται.
Θυμάται κι εμάς πριν γίνουμε οι βιαστικοί,
οι απρόσεκτοι, οι περαστικοί.

Κι όταν τη νύχτα φυσά απ’ το παρελθόν,
δεν είναι ο άνεμος που σαλεύει τα δέντρα·
είναι η πόλη που ανοίγει τα παλιά της συρτάρια
και ψιθυρίζει σα μάνα:

“Σε βλέπω. Σε θυμάμαι.
Να προσέχεις.“


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ήμουν

Ήμουν

Περπατούσα στις ώρες
κρατώντας στο χέρι μου λέξεις.
Τους άλλαζα σειρά και
γίνονταν ερωτήσεις.

Μιλούσα στα φύλλα,
στα δέντρα,
στις πέτρες που δεν απαντούν·
επειδή ξέρουν.

Αφογκραζόμουν τον άνεμο·
φωνή ενός παλιού θεού
που ξεχάστηκε απ’ τον κόσμο
μα θυμάμαι το όνομά του.

Δεν βρήκα τίποτα.
Καμία απάντηση.

Κι όμως ένιωσα
πως δεν ήμουν χαμένος.
Ήμουν απλά μέρος του ερωτήματος
που γεννά τον κόσμο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δεν Ταξίδευα

Δεν Ταξίδευα

Δεν ταξίδευα.
Μετατόπιζα το βάρος της ψυχής μου
από το ένα μέσα
στο άλλο.

Κάθε δρόμος με ξέβραζε
- ίδια χαμένο -
σε πιο βαθύ εαυτό.
Κι η επιστροφή
κρατούσε πάντα περισσότερο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Όπως Ορίζει ο Άνεμος

Όπως Ορίζει ο Άνεμος

Σαν ανασαίνει ο Ζέφυρος,
με την πνοή που μόλις αγγίζει τις άκρες των φύλλων
και κυλά σαν χάδι στις φτέρνες των αμμουδερών ακτών,
γέρνει νωχελικά η θάλασσα στο φως.

Ξαπλώνει τα κύματά της σαν μακριά μαλλιά
που χτενίζονται από δάχτυλα φωτός·
κι ο ήχος της μοιάζει με παλμό ευτυχισμένου ύπνου.
Με έναν ρυθμό που δεν βιάζεται, μόνο υπάρχει.

Μα αν γίνει βοριάς που αναστατώνει,
με πάθος που δεν γνωρίζει όριο
τότε η θάλασσα αφρίζει και υψώνεται.
Ξεχνά τη γαλήνη και γίνεται θεριό.

Τα κύματά απείθαρχα
σηκώνονται σαν στήλες ποίησης,
σπάνε στα βράχια
και γράφουν, με ορμή, λέξεις από νερό και λύσσα.

Ο αφρός της γεύεται τον ουρανό·
οι γλάροι ξεστρατίζουν,
και τα καΐκια πια δεν λικνίζονται,
παλεύουν.

Άγρια, αδάμαστη, γεννιέται
μια παράξενη ομορφιά
Μια γοητεία που δεν μπορείς να την προβλέψεις.
Το κάλλος του κινδύνου,
η σαγήνη εκείνου που δεν μπορείς να το χωρέσεις
μα σε καλεί.

Κι έτσι,
- η θάλασσα -
γίνεται λίκνο ή τάφος,
ψίθυρος ή κραυγή,
καθρέφτης ή χάος·
Μα πάντοτε,
ζει για να ονειρεύεται τον άνεμο
να την αγγίζει,
να την ορίζει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς