Το Κυπαρίσσι

Το Κυπαρίσσι

Απ’ την αρχή το φύτεψαν με τρόπο
και σε μέρος πού’ πρεπε να στέκει ορθό.

Ουδέν ερρήθη πώς θα ριζώσει -
μόνον πως πρέπει να ψηλώσει·
να δείχνει τ’ ουρανού την προτροπή
και μες στο πλήθος να διακρίνεται
με σχήμα σεμνό, ευθύ, αμίλητο.

Δεν του επέτρεψαν να γείρει
ή να πλεχθεί με την άμπελο·
δεν έπρεπε να βγάλει άνθη,
δεν έπρεπε να κυματίσει
στον άνεμο ως ελάτη ή ως δάφνη.

Του φώναζαν με λόγια σοβαρά:

“Εσύ είσαι της σιωπής,
των κοιμητηρίων σημάδι·
να στέκεις.
Να μην θροείς.
Το χρέος σου είναι η όψη σου.”

Κι εκείνο, - υπακούοντας - σιωπηλό,
με ρίζες που ποτέ δεν διάλεξε
κι όνειρα ακατάλληλα
για το είδος του, εψήλωνε.

Με μία ευπρέπεια που δεν ήταν δική του.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς