Υστερόγραφο για τον Αλκιβιάδη

Υστερόγραφο για τον Αλκιβιάδη

Τελικά, δεν ήταν σπουδαίος.
Μονάχα χρήσιμος.
Στις μεταβατικές περιόδους
κάποιον χρειάζονται να καίγεται πρώτος.

Ούτε τραγικός.
Απλώς, απρόβλεπτος.

Η Ιστορία δεν τον αγάπησε.
Τον ανέχτηκε.
Όπως ανέχεσαι ένα απαραίτητο ψέμα
σ’ ένα μεγάλο τραπέζι
με πολλούς νεκρούς.

Κι η δόξα;
Ένα προφίλ σε νόμισμα.
Χωρίς βλέμμα ή συναίσθημα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Τραγωδίες

Τραγωδίες

Κρίμα να μπαίνουν στο ζύγι
οι ψυχές των νεκρών που ζητούν δικαίωση.

Διπλά νεκρές εκείνες 
οι πολιτικά ελλιποβαρείς.

Σαν την ανάσα στο Χειμώνα
που θλιμμένη παγώνει και βυθίζεται.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οι Ενδεικτικοί

Οι Ενδεικτικοί
(Εν Αθήναις, 2025)

Οι νέοι - αλήθεια είναι - ζητούν να δουν.
Όχι να ακούσουν,
τα βαρυφορτωμένα λόγια,
τα "πρέπει", τα "όφειλες", τα "όταν ήμουν εγώ",
κουράζουνε την όρεξη
ακόμα και των πλέον ειλικρινών.

Οι νέοι θέλουν τον Πρεσβύτερο
όχι να ομιλεί,
αλλά να διαβαίνει σιωπηλά
- ακόμα και με πόνο -
το δρόμο της αρετής.
Να σηκώνει το βάρος που απαιτεί η θέση του,
χωρίς ανταμοιβές και θεατρινισμούς.

Γιατί τότε, ναι, ο νέος
- κι ας μην το λέγει -
παραδειγματίζεται.
Όχι από το πώς ελέχθη,
μα από το πώς εφάνη.

Κι όμως, πλήθος ενηλίκων, ευσεβών, 
μ’ έτη πολλά και φρόνηση ελάχιστη,
κρατούνε τα αξιώματα σα λάφυρα
και λόγους εκφωνούν
- γεμάτους έπαρση περί αρετής και ήθους -
καθώς στο μεταξύ,
οι πράξεις τους διαψεύδουν τα λεγόμενα.

Κι είναι κρίμα.
Γιατί όταν οι Πρεσβύτεροι σιωπούν
- ακόμα και ομιλούντες -
οι Νέοι μιλούν με τις ζωές τους,
καλύτερα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Θάμπος

Θάμπος

Στον καθρέφτη της ημέρας εκείνης 
- όχι, δεν ήταν τίποτε σπουδαίο.
Ένας απλός καθρέφτης τοίχου ήταν. -
ένα βλέμμα μόνο, κάπως θαμπό,
κάπως αδιάφορο, συνηθισμένο,
κι ένα πιάτο στο τραπέζι,
βαρύ, σχεδόν στενάχωρο.

Η φωνή - πάλαι ποτέ μελωδική -
είχε εκείνη την ξηρότητα
των λέξεων που λέγονται από συνήθεια.
Και τα χείλη, κείνα τα χείλη
που γυαλίζανε από πάθος,
τώρα πια λέγανε μονάχα : “καλημέρα”.

Ουδέν συμβάν μέγα. Καμία έκρηξις ερωτική
- καμία έκρηξις γενικώς -
Ο έρωτας, του πρώτου χρόνου,
δεν πέθανε με αίματα ή με κραυγές.
Απλώς - ως από μία κλεπτοχείρα λύθη -
έφυγε σιγά, σχεδόν με σεβασμό.

Τώρα, στα γνώριμα δωμάτια,
που κάποτε αντηχούσαν αγγίγματα και γέλια,
μένει μονάχα η τάξις·
το ρολόι που κτυπά πιστά
και η σιωπή - σοφωτέρα, ἀλλ’ ἀνελεήμων.

Αλλά ίσως - ίσως και όχι - 
κάπου, μέσα στην κόπωση αυτή,
υπάρχει μια μορφή αγάπης διαφορετική·
δε φλέγει, δε μεθά, δεν παρασέρνει,
αλλά δε φεύγει.

Δε φεύγει.

Και ίσως  - ίσως και όχι - 
τούτο να είναι πια και αρκετό.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Αλισάχνη

Αλισάχνη

Το βλέμμα - όχι φωτιά, πιότερο μοιάζει του δειλινού ο ήλιος
που ακουμπά στο δέρμα απαλά, δίχως εγκαύματα,
μια θαλπωρή που μένει,
όπως το αλάτι, όταν το κύμα ξεψυχά.

Δεν ήταν λόγια. Η σιωπή σου ήταν που μιλούσε
κι εγώ, ένας βράχος βουτηγμένος στο νερό,
τη θέρμη σου ένιωσα ν’ αφήνει
πάνω μου μια μνήμη - χρυσή, σχεδόν αόρατη.

Μ’ αγκάλιασε η αύρα σου.
Όχι σαν άνεμος, μα σαν ανάσα
που ψιθυρίζει χωρίς να βαραίνει,
που αγγίζει χωρίς να ζητά.

Σαν αλισάχνη, που γυαλίζει στο φως
και μαρτυρά πως πέρασε από εδώ μια θάλασσα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Που Τελειώνει ο Ουρανός

Που Τελειώνει ο Ουρανός

Είπαν - με στόμφο ειδικού και γνώση -
πως πέρα από την τελευταία κορυφή,
εκεί που η θάλασσα στερεύει,
εκεί τελειώνει ο ουρανός.

Μα εγώ τον είδα μια νυχτιά στη Δαμασκό,
να σέρνεται στα κεραμίδια χαμηλά,
να κρυφοπαίζει στα μάτια των παιδιών 
χωρίς ανάγκη από τελειωμούς.

Τον είδα ακόμη και σε σπίτια ταπεινά,
καθώς το φως περνούσε απ’ το παντζούρι,
και σκόρπιζε - μικρές, αθέλητες ελπίδες.

Όσοι τον μέτρησαν με τους διαβήτες,
όσοι τον είπαν με λόγια ωραία,
- το δίχως άλλο τα ωραία λόγια πάντα βοηθούν -
τον είδαν σαν κάδρο ή σαν τροχιά
που έπρεπε οπωσδήποτε να κλείσει.

Τον βρήκα εκεί όπου οι άνθρωποι
λησμονούνε να κοιτάξουν.
Στα απλά, στα καθημερινά, και σκέφτηκα 
- δίχως βεβαιότητα, όπως πάντα -
πως ίσως ο ουρανός τελειώνει,
όχι στην αναζήτηση, όπως πολλοί νομίζουν,
μα όταν τα μάτια της ψυχής,
στρέφουν το βλέμμα τους αλλού.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Άνθη

Άνθη
(Τριαντάφυλλο ΙΙ)

Οι γυναίκες που γνώρισα
ήταν σαν τα άνθη του αγρού.
Τις άγγιξα, τις μύρισα,
κάποιες ξάπλωσαν πλάι μου για λίγο.
Μ’ αγάπησαν ίσως.
Δε θυμάμαι.

Ήταν τρυφερές,
ή πρόθυμες ή απλώς περαστικές.
Μα εσύ ήσουν άλλο.

Δε σε άγγιξα, ούτε μια φορά,
κι όμως η σκέψη σου
μ’ έκαψε περισσότερο
απ’ όλα τα κορμιά που με ζεστάναν.

Πέρασες όπως περνά η Άνοιξη,
Χωρίς να σταθεί ένα βλέμμα της.
Είπα κάτι, μ’ έκοψες με την ορμή σου.
Γέλασες.

Κι ακόμα σε βλέπω
σε ξένες γυναίκες,
σ’ ένα άρωμα στον δρόμο,
σ’ ένα χρώμα παπουτσιών,
σ’ ένα θλιμμένο προφίλ στο τραίνο.

Κι όλο λέω να σε ξεχάσω.
Πως ήσουν κι εσύ
ένα άνθος που δεν μάζεψα.

Δε γίνεται.
Είσαι το άνθος που δεν άντεξα να κόψω.
Κι από τότε, ό,τι αγγίζω
σου μοιάζει λίγο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Φορητότητα

Φορητότητα

Κάποτε όλα ήσαν σταθερά.
Το σπίτι, το τραπέζι, το βιβλίο·
το ρολόι στον τοίχο,
οι επιστολές με μελάνι,
τα βλέμματα στις αυλές το σούρουπο.

Εκεί βρισκόταν το κάθε πράγμα·
και εκεί επέστρεφε.
Είχες τόπους και χρόνους,
ήξερες πού τελειώνει η μέρα,
πού ξεκινά ο λόγος και που η σιωπή.

Τώρα, όλα εγίναν φορητά.
Το γραφείο στην παλάμη·
το ρολόι στο βλέφαρο,
τα βιβλία σε γυαλί·
οι φίλοι, μακρινές φωνές σε ασύρματες,
αόρατες κλωστές.

Η μουσική ακούγεται σε ακουστικά, στο δρόμο.
Οι επιστολές έρχονται την νύχτα
και απαντώνται την αυγή.
Οι εικόνες ταξιδεύουν γρηγορότερα απ’ το νου.
Η εργασία σε ακολουθεί στο ταξίδι·
κι ο ύπνος διακόπτεται από ειδοποιήσεις.

“Το φορητόν εγένετο αφόρητον”.
Ό,τι κρατούσες, τώρα σε κρατά.
Ό,τι μετέφερες, τώρα σε μεταφέρει.
Και δύσκολα πια γνωρίζει κανείς
πού ακριβώς κατοικεί -
ή αν ποτέ επιστρέφει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Συλλαλητήριο

Συλλαλητήριο

Είναι η γιαγιά στο κάτω πάτωμα
που έβγαλε από το μπαούλο την κρυφή,
ξεχασμένη από καιρό υπερηφάνεια της
και την άπλωσε στο μπαλκόνι
να ξαεριστεί μαζί με τα σεντόνια της.

Τη φύλαγε μ’ απαντοχή στη ναφθαλίνη,
να μην την φάει ο χρόνος.
Διπλωμένη με προσοχή
πλάι στα υφαντά της όνειρα,
πλάι στους αχάριστους τζεβρέδες
που της χιλιοτρύπησαν τα δάχτυλα.

Την πήρε. Την έκανε κομμάτια
κι άρχισε να ραίνει
τους ανθρώπους που περνούσαν
με δάκρυα και ψυχή.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Πανοπλία

Η Πανοπλία

Κείνος ο άνθρωπος, Ευάγγελος Λυσίμαχος 
θαρρώ πως ήταν το όνομά του, ευγενής και σοβαρός,
από τη νιότη του απέκτησε μια πανοπλία λαμπρή·
φτιαγμένη στην Σκυθία, λέγαν, από τεχνίτες ξακουστούς -
από στιλπνό ασήμι και χάλκινο φινίρισμα με σμάλτα βαθυγάλανα.

Τη φόρεσε περήφανος, κι όλοι τον θαύμαζαν.
Μα σαν πλησίασαν οι πρώτες μάχες,
είδε πως “ο καιρός δεν είναι ευνοϊκός,
και πως το στράτευμα ακόμη δεν είν’ έτοιμο”.

Ύστερα πάλι, όταν το πεδίο της μάχης άνοιγε μπροστά του,
θυμήθηκε πως είχε στην πόλη υποχρεώσεις -
να φροντίσει τα του οίκου του, να τακτοποιήσει τα κτήματα.
Κι όταν πάλι έφυγαν οι εχθροί,
είπε πως “δεν χρειάστηκε πια· ησύχασε ο τόπος”.

Χρόνια περνούσαν. Δικαιολογίες πάντα ευγενείς
άλλοτε η ασθένεια, άλλοτε “η στρατηγική
είναι νίκη της υπομονής κι όχι του ξίφους”.

Κι η πανοπλία έμενε άσπιλη, καινούρια·
ούτε γρατζουνιά, ούτε ίχνος κόπου ή μάχης -
αψεγάδιαστη, όπως την πρώτη της ημέρα.

Τώρα πια γέροντας, την δείχνει στα εγγόνια του·
κι λέγει με μειδίαμα: “Δεν χρειάστηκε ποτέ.
Προτίμησα τη σύνεση, αντί τον άμυαλο ηρωισμό”.

Μα όσοι γνωρίζουν, κρυφογελούν·
διότι βέβαια, η πανοπλία δεν προοριζόταν
μόνο να φαίνεται ωραία μέσα στες θήκες.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς