Ο Μέγας και ο Προδότης

Ο Μέγας και ο Προδότης

- Αλέξανδρε,
πόσο βαριά είναι η κορώνα που φόρεσες;
Και πόσο βαρύ είναι το σπαθί που κρατάς;

- Βρούτε,
η κορώνα ζυγίζει όσο η ψυχή που την ανέχεται.
Το σπαθί - όσο η βούληση να το κρατήσεις.

- Εγώ έσπασα την πλάτη της εξουσίας,
με το μαχαίρι στο πλευρό·
για την ελευθερία μίλησα, για την τιμή.
Και όμως, το όνομά μου βαραίνει η προδοσία.

- Εσύ επέλεξες να σπάσεις τον δεσμό,
να τρυπήσεις την καρδιά που σε γέννησε.
Εγώ απλώθηκα σε τρεις ηπείρους,
κι ακόμα οι άνθρωποι μιλούν για το όνομά μου.

- Μα ποιος σώθηκε, ποιος ευτύχησε;
Ποιος έζησε χωρίς φόβο και χωρίς ψέμα;
Η ελευθερία που κέρδισες με το σπαθί,
ή η ειρήνη που κράτησα με το μαχαίρι;

- Η δική μου ειρήνη ήταν η σκιά της δικής σου τρέλας.
Η δική σου ελευθερία - αλυσοδεμένη στον φόβο.

- Ίσως, Αλέξανδρε,
η αλήθεια μας βρίσκεται στη μέση·
ανάμεσα στη δόξα και τη σιωπή,
ανάμεσα στην κυριαρχία και την προδοσία.

- Ίσως, Βρούτε,
αλλά στο τέλος, οι άνθρωποι θυμούνται τον καθένα
όπως θέλουν - και όχι όπως ήταν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οι Άριστοι Νέοι (κατά δήλωσιν)

Οι Άριστοι Νέοι (κατά δήλωσιν)

Στα είκοσί τους - ίσως και λίγο πριν -
με λόγο κοφτερό και στάση κάπως σκυθρωπή,
οι νέοι αυτοί (περισσότερο απ’ τους λοιπούς φωτισμένοι)
δηλώνουν πως γνωρίζουν ό,τι πρέπει να γνωρίσει κανείς.

Στις σχολές πηγαίνουνε, όταν προκύπτει χρόνος.
Τα βιβλία - βαριά, παλιομοδίτικα -
δεν τα χρειάζονται· το «ίντερνετ» τους φτάνει.
Κι οι δάσκαλοι; Ευγενικά μεν, αλλά γελοίοι.
(Ένας τους τόλμησε να προφέρει το «Ηράκλειτος» λάθος·
είπαν γελώντας πως δεν “την παλεύει”.)

Τον Αριστοτέλη δεν τον διάβασαν - είναι “τοξικός”.
Ο Καβάφης, είπαν, είναι “λίγο μελό”
κι ο Παπανούτσος “παππούς που γράφει δυσνόητα”.
(Μα έγραψαν status μ’ ένα απόσπασμά του -
φαινόταν βαρύγδουπο, έπαιρνε likes.)

Οι σπουδές είναι εμπόδιο·
μια startup, δυο reels και μια κάρτα
απεριόριστων διαδρομών στα ΜΜΜ
- μπορεί και λαθραία, χωρίς κάρτα -
Αυτό είναι ζωή. Όχι οι "αχρείαστες αναλύσεις".
"Ο κόσμος άλλαξε και δεν το βλέπετε;"

Κι έτσι περνούν, με αυταρέσκεια και θράσος,
αρνούμενοι κάθε πειθαρχία και μέτρο.
Το χρέος προς γνώση - "συστημική απαίτηση".
Η τιμή προς τους άλλους - "καταπίεση".

Τους βλέπεις στις καφετέριες με βαρυσήμαντες απόψεις·
για την πολιτική, την ποίηση, τον άνθρωπο -
κι αν τύχει και τους ρωτήσεις κάτι συγκεκριμένο,
«δεν είναι η στιγμή», σου λένε, «άσε, δεν είσαι έτοιμος».

Περί ηθικής - σαφώς υπέρμαχοι.
(εκτός κι αν πρόκειται για εξαίρεση χρήσιμη).
Περί αξιοκρατίας - φανατικοί.
(εκτός κι αν πρόκειται για θέση του θείου).

Οι γονείς τους, βεβαίως, “δεν καταλαβαίνουν”.
Κι οι παππούδες - “καλοί άνθρωποι, αλλά παλιακοί”.
Οι αξίες τους - νέες, αδοκίμαστες·
σφυρηλατημένες στο Insta, στο TikTok και σε κάποια podcasts.

Όμως η σκιά ενός πραγματικού κόπου -
μιας αθόρυβης προσπάθειας, χωρίς χειροκροτήματα -
τους φοβίζει, τους ξενίζει, τους ενοχλεί.
Το να μάθουν αργά - θεωρείται ήττα.
Κι εκείνοι δεν έχουν μάθει να χάνουν.

Κι ύστερα - όταν κάτι (μικρό ή μεγάλο) σπάσει -
ξαφνικά φταίνε όλοι: το κράτος, οι γονείς, η σχολή, η κοινωνία.
Μα όχι αυτοί, οι άριστοι. Ποτέ αυτοί.
Εκείνοι ήταν "προχωρημένοι". Εμείς δεν τους πιάσαμε.

Κι όμως - μη βιαστείς να τους λησμονήσεις.
Ούτε με λύπη, μήτε με θυμό.
Γιατί αυτοί - οι κάποτε υβριστές της γνώσης -
ίσως γίνουν αργότερα οι πιο πιστοί της.

Μερικές φορές ο δρόμος προς το βάθος
ξεκινά με θόρυβο και επίδειξη·
με λόγια σκληρά και βλέμματα ειρωνικά·
με περιφρόνηση προς όσα κάποτε
θα αναζητήσουν μ’ αγωνία.

Ίσως μια μέρα - σε κάποιο φθινόπωρο ή σε κάποια σιωπή -
να θυμηθούν τον δάσκαλο που ειρωνεύτηκαν·
τη λέξη που απέρριψαν·
το βιβλίο που δεν άνοιξαν ποτέ.
Και τότε - σίγα σιγά -
θα κάνουν χώρο στη σκέψη.
Και θα ’χουν την τύχη να αλλάξουν.

Όσοι δεν αλλάζουν - χάνονται·
όσοι αλλάζουν - σώζονται κάπως.
Κι αυτό, εν τέλει, είναι το μόνο άξιο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Κυπαρίσσι

Το Κυπαρίσσι

Απ’ την αρχή το φύτεψαν με τρόπο
και σε μέρος πού’ πρεπε να στέκει ορθό.

Ουδέν ερρήθη πώς θα ριζώσει -
μόνον πως πρέπει να ψηλώσει·
να δείχνει τ’ ουρανού την προτροπή
και μες στο πλήθος να διακρίνεται
με σχήμα σεμνό, ευθύ, αμίλητο.

Δεν του επέτρεψαν να γείρει
ή να πλεχθεί με την άμπελο·
δεν έπρεπε να βγάλει άνθη,
δεν έπρεπε να κυματίσει
στον άνεμο ως ελάτη ή ως δάφνη.

Του φώναζαν με λόγια σοβαρά:

“Εσύ είσαι της σιωπής,
των κοιμητηρίων σημάδι·
να στέκεις.
Να μην θροείς.
Το χρέος σου είναι η όψη σου.”

Κι εκείνο, - υπακούοντας - σιωπηλό,
με ρίζες που ποτέ δεν διάλεξε
κι όνειρα ακατάλληλα
για το είδος του, εψήλωνε.

Με μία ευπρέπεια που δεν ήταν δική του.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Γέρος στο Παγκάκι

Ο Γέρος στο Παγκάκι

Κάθεται πάλι, σκυφτός, στο παγκάκι,
με το παλτό του δεμένο ως το πηγούνι.
Σαν κουρασμένο πουλί πάνω στα σύρματα,
στην απογείωση μιας ακόμα σιωπηλής Κυριακής.

Του 'χει απομείνει μονάχα η συνήθεια
να μιλά με το μέσα του σαν σε γνωστούς.
Και να θυμάται - πλήθος ανθρώπων -
αυτούς που πέθαναν πριν τους προφτάσει η λύπη.

Ήταν πολλά αυτά που είχε να πει:
για έρωτες ξανθούς και για παλιούς συντρόφους,
για την τιμή που κάποτε είχε το χέρι,
και κάτι λάθη που πόνεσαν λιγότερο από τη σιωπή.

Μα ποιος ν’ ακούσει; Τα παιδιά του
μετακόμισαν σε πολυκατοικίες με θυροτηλέφωνα.
Στην τηλεόραση, άλλοι γέροι γελάνε
κρατώντας χάπια με γράμματα χρυσά.

Κάποτε ήξερε τραγούδια - τα ξέχασε.
Κάποτε ήξερε πώς να χορεύει -
τώρα μετρά τις σκιές των περαστικών
και τις περνά για παλιές του γνωριμίες.

Ο χρόνος τον τρώει αργά, όπως σκύλος το κόκαλο.
Όχι από πείνα, μα από συνήθεια.

Κι ίσως μονάχα το παγκάκι να τον θυμάται.
Το ξύλο έχει χαράξει τους αγκώνες του.

“Ένας γέρος είναι πάντα χρήσιμος,
όταν δεν κάθεται σε θέσεις λεωφορείου.”

Μονολογεί.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Μια Τελευταία Φορά

Μια Τελευταία Φορά

Ο χρόνος κυλά και κερδίζει!
Πάντα κερδίζει. Πάντα στοιχειώνει.
Κι όμως, θυμάσαι πάντα την τελευταία φορά.
Την τελευταία φορά που είδες. Που δεν είδες.
Που είδες και δεν είπες. Που δεν είπες.
Που είπες και δε σκέφτηκες.
Και πάντα θα εύχεσαι
να γινόταν μια φορά να λυγίσει ο χρόνος.
Έστω μια δεύτερη τελευταία φορά.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Σκάλα με τα Ξεχασμένα Γράμματα

Η Σκάλα με τα Ξεχασμένα Γράμματα

Είναι μια σκάλα στενή.
Μια σκάλα από ξύλο παλιό,
που τρίζει όπως η μνήμη
όταν πατάς τις λέξεις που πέσαν στο πάτωμα.
Στην άκρη κάθε σκαλοπατιού,
είναι ένα γράμμα, διπλωμένο προσεκτικά,
με μελάνι που μυρίζει ακόμη λεβάντα και φόβο.
Χειρόγραφα όλα, με γράμματα γυναικεία,
με λέξεις που κόπηκαν στη μέση σα φιλί αποχωρισμού.
Τα είχε ξεχάσει ο χρόνος; Οι παραλήπτες;
Ή μήπως οι αποστολείς,
που ντράπηκαν γι’ αυτό που τόλμησαν να γράψουν;

Ένα έλεγε:

“Σε είδα να φεύγεις και δε φώναξα.
Τώρα μένω στις λέξεις που δεν είπα ποτέ”.

Άλλο, ποτισμένο από δάκρυ
και κάτι σαν κρασί :

“Αν ανεβείς ποτέ αυτή τη σκάλα,
θα με βρεις ακόμη ζεστό,
σ’ εκείνον τον χειμώνα που με άφησες.”

Τα διάβασε κανείς;
Ίσως, μόνο η σκόνη.
Ίσως, κι ο άνεμος,
εκείνος ο αδιάκριτος συλλέκτης των πάντων.

Μια φορά, ανέβηκε τη σκάλα
μια γυναίκα με κόκκινα παπούτσια.
Κοντοστάθηκε στο πέμπτο σκαλοπάτι.
Διάβασε. Χαμογέλασε. Βούρκωσε.
Άφησε ένα σκισμένο εισιτήριο και κατέβηκε.

Τη νύχτα, λένε, αν ακουμπήσεις στη σκάλα το αφτί,
θα ακούσεις ψιθύρους και το ξετύλιγμα του χαρτιού
από κάποιον που μόλις τώρα βρήκε το γράμμα του.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Τα Παιδιά του Ασανσέρ

Τα Παιδιά του Ασανσέρ

Μπαίνουν σιωπηλά. Χωρίς μπουφάν.
Με μια μουσική στ’ αυτιά που κανένας δεν ακούει.
Πιέζουν το 5, κοιτώντας το πάτωμα
λες κι η κατεύθυνση έχει σημασία.

Το κουμπί “Έκτακτης Ανάγκης” δεν το αγγίζουν.
Το φοβούνται. Είναι και κόκκινο.
(Μπορεί να χτυπήσει κάποιος
και να χρειαστεί να μιλήσουν.)

Ο καθρέφτης γρατζουνισμένος
σαν το πρόσωπό τους στο Instagram.
Χθες.
Πριν το φίλτρο. Πριν τον ύπνο. Πριν το delete.

Το ασανσέρ ανεβαίνει με προορισμό τον 7ο.
Αλλά σταματά στον 3ο.
Ή στον 2½.
(Που δεν υπάρχει, δεν έχει και σημασία).

Εκεί κατεβαίνουν οι πιο πολλοί.
Σ’ ένα λόμπι χωρίς εξόδους.
Κάθονται σε πλαστικές καρέκλες
και παίζουν με το φως και με μπαλόνια.

Κάποιος λέει πως υπάρχει ρετιρέ.
Κάποιος λέει πως έχει θέα.
Μα το ασανσέρ δεν πάει ποτέ εκεί.
Λένε δεν το έχει ζητήσει κανένας.

Μερικοί γεννήθηκαν μέσα στον ανελκυστήρα.
Άλλοι νόμιζαν πως είναι προσωρινό.
Και τώρα είναι τριάντα,
σαράντα, εβδομήντα.

Πατούν τα κουμπιά
όχι για να πάνε κάπου
αλλά για να συμβαίνει κάτι.

Κάποιος βγαίνει!


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Τα Παιδιά του Ασανσέρ - Εκείνος που Βγήκε

Τα Παιδιά του Ασανσέρ - Εκείνος που Βγήκε

Δεν ήξερα πού πάω.
Το φως στο διάδρομο τρεμόπαιζε.
Το χερούλι ήτανε κρύο,
και σκουριασμένο.

Δεν υπήρχε πινακίδα “Έξοδος”.
Μάλλον κάποιος την έκλεψε.
Κάτι ψίχουλα στο πάτωμα
και μια μυρωδιά σαν παλιό σχολείο.

Πίσω μου άκουγα τη μηχανή να ανεβοκατεβαίνει.
Κάποιος φώναξε:
“Γύρνα πίσω, είναι καλύτερα όταν κινείται.
Που πας;”

Αλλά είχα κουραστεί να κινούμαι χωρίς να φτάνω.

Πέρασα έναν τοίχο με αφίσες.
“ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΑΣΑΝΣΕΡ”
“ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ - ΕΙΝΑΙ ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ”

Στον τοίχο είχαν γράψει με μαρκαδόρο:
"Τα κουμπιά δεν είναι προορισμοί."
Και λίγο πιο κάτω:
"Η πόρτα ανοίγει μόνο από μέσα."

Δεν βγήκα αμέσως.
Μόνο έκανα ένα βήμα.
Μετά άλλο ένα.

Τώρα δεν έχει μουσική.
Ούτε αριθμούς που αλλάζουν.
Και κάτι σαν αέρα
που δεν περνάει από φίλτρο.

Μεταβολή.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δωμάτιο

Δωμάτιο

Εκείνο το δωμάτιο στην άκρη του σπιτιού.
Κλειστό και κλειδωμένο.
Κουτιά με ξεχασμένα παιχνίδια
που εδώ και χρόνια λαχταρούν ένα παιδί.
Μισοσπασμένη μια καρέκλα,
μονάχη της μαλώνει τη σκόνη,
παραπονιέται στο πάτωμα
που δεν της χαρίζει ένα ακόμα τρίξιμο.
Μα εκείνο πια δεν αποκρίνεται.
Έπαψε να ελπίζει σε πατημασιές.
Κι η κλειδαριά μάταια πλέον
περιμένει το κλειδί της
να γυρίσει ένα τελευταίο αντίο.


(c) Δημήτρης Βραχιολάς

Η Κυρία Ωντίν

Η Κυρία Ωντίν

Δεν ήταν εκ των χλωμών, των ηδυπαθών
με ματιά από θρύλο, γυναικών.
Ευτραφής - με στήθη αστραφτερά,
με περιφέρειες αξιοπρόσεκτες, με βλέμμα οξύ
και φωνή που ενίοτε τάρασσε τη σιγαλιά.

Είχε την ζέση των νότιων χωρών,
την ορμή της Σικελικής γης·
μα πάντοτε, την ύστατη στιγμή,
αναχωρούσε· δειλία εκ γενετής.

Όλα τα ήθελε και πάντα τα μετέθετε.
“Καλά. Αύριο,” έλεγε, “πιο καλά· αύριο θα τολμήσω.”
Μα το αύριο, ως συνήθως, δεν ερχόταν ποτέ.
Εντός της, ένα βάρος·
μια φωνή - μόνον - μητρική που έλεγε: 
“μη, δεν πρέπει αυτό, πρέπει εκείνο, πρόσεχε.”

Καλή αναμφιβόλως. Πάντα προσέφερε,
κι ας μην της το εζήτησε κανείς.
Μα νευρική, με τις κινήσεις των δακτύλων,
ανυπόμονη - ως όφειλε -
και με μιαν ελαφρά, αλλά διαρκή,
αίσθηση ότι δεν ήταν ποτέ ως έπρεπε,
ή ως την ήθελαν οι άλλοι.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς