Ξεθωριασμένα Παιχνίδια

Ξεθωριασμένα Παιχνίδια

Δε θυμάμαι πια το γέλιο σου όπως ήταν.

Μόνο τη σκιά του.

Κι ούτε μπορώ να πω με σιγουριά

αν φορούσες εκείνη την κόκκινη μπλούζα,

που σε έκανε να μοιάζεις φωτιά.

Μπορεί να το έφτιαξα εγώ

με το μυαλό μου

για να σε κρατήσω

λίγο ακόμη εντός μου.

Έτσι είναι οι αναμνήσεις, καρδιά μου.

Ξεθωριάζουν.

Σαν τα παλιά παιχνίδια στη βιτρίνα

που τα βλέπει ο ήλιος για καιρό

και κανείς δεν τ' αγοράζει.

Στο τέλος,

μένουν εκεί,

άχρηστα κι ακίνητα,

με λίγη σκόνη επάνω τους

και τιμές που κανείς πια δεν κοιτάζει.

Κι εμείς,

περνάμε κάθε μέρα

έξω από το κατάστημα,

τάχα αδιάφοροι,

μα με κάτι σπασμένο βαθιά

που δεν διορθώνεται.

(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Παράδεισος των Αλόγων

Ο Παράδεισος των Αλόγων

Υπάρχουν κάτι μέρη
που οι χάρτες δεν τα δείχνουν.
Που δεν ακούγονται στις ειδήσεις,
ούτε μνημονεύονται σε τραγούδια.
Εκεί πηγαίνουν τα άλογα για να κοιμηθούν.

Εκείνα που ζούσαν μέσα μας,
όταν τρέχαμε ξυπόλητοι,
όταν δεν φοβόμασταν το χώμα στα γόνατα,
όταν η ταχύτητα ήταν ανάσα κι όχι θόρυβος.

Σ’ αυτόν τον τόπο δεν υπάρχει θόρυβος,
δεν έχει μαστίγια, ούτε χαλινάρια.
Μονάχα γαλήνη και καταφύγιο.
Μονάχα ελευθερία.

Εκεί πάνε οι ψυχές που δεν άντεξαν τον κόσμο.
Οι ψυχές που αγάπησαν πολύ,
που έκλαψαν χωρίς να κάνουν φασαρία,
που σήκωσαν βάρη χωρίς να ζητήσουν βοήθεια.

Κι αν είσαι τυχερός και εκεί βρεθείς
τ’ αρχαία άλογα θα σε δουν.
Θα σου τρίψουν το πρόσωπο
με το μέτωπό τους
και δεν θα ρωτήσουν τίποτα.
Μόνο θα σε δεχτούν, ως ίσο.

Μπορεί να είναι η στιγμή
που κανείς πια δεν σε κοιτάζει
κι εσύ επιτέλους θα είσαι
ό,τι ήσουν όταν δεν προσπαθούσες
να είσαι κάτι.



(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Με τον Καιρό

Με τον Καιρό

Το είπες
όπως λένε “τα λέμε”
σε πάρκινγκ, σε στοές,
σε κάτι μισοφωτισμένα απογεύματα
που δεν είναι ακριβώς αποχαιρετισμοί
αλλά σίγουρα δεν είναι κι επιστροφές.

"Με τον καιρό", είπες,
θα βρεθούμε.
Θα πιούμε έναν καφέ.
Θα μιλήσουμε.

Δεν σε κατηγόρησα.
Είχα μάθει κι εγώ
να λέω "με τον καιρό"
αντί για "ποτέ".

Ξέραμε κι οι δυο
πως δεν θα γίνει.
Μα ήταν και πιο κομψό
- χρηστικό θα ‘λεγα -
να μην το πούμε δυνατά.

Κάπως έτσι διατηρούνται
οι χρήσιμες επαφές,
που δεν θες πια να βλέπεις
αλλά φοβάσαι
μην τις χρειαστείς.

Κι αν δεν απαντήσεις στο μήνυμα,
μην ανησυχείς.

Έχω κρατήσει τη σιωπή σου
σε φάκελο ασφαλή,
με ημερομηνία λήξης.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

The Show Must Go On

The Show Must Go On

Δεν ήταν επιλογή·

ούτε υπήρξε ενθουσιασμός.

Μου εδόθη ο ρόλος

χωρίς πρόβα,

χωρίς καν τη δυνατότητα άρνησης.

Και φόρεσα την μάσκα,

όχι την τραγική,

την άλλη, την καθημερινή,

εκείνη που δεν πέφτει ούτε την νύχτα.

Έπραξα ως όφειλα·

ομιλία, μειδίαμα,

περίπατο στην σκηνή,

και μία μικρή υπόκλιση

όχι βαθειά,

μηχανική, όπως απαιτείται.

Ενίοτε κάποιοι αποχωρούν

πριν τη λήξη του δράματος.

Τους κατενόησα.

Και εγώ, αν είχα τη δυνατότητα,

θα είχα ήδη εγκαταλείψει.

Αλλά ο σκηνοθέτης είναι αυστηρός·

και ο χρόνος δεν συγχωρεί

παύσεις αδικαιολόγητες.

Το κοινό αδιάφορο πλέον.

Προσδοκά μόνο

την αλλαγή του σκηνικού,

όχι του ήθους.

Και εγώ συνεχίζω να παίζω.

Όχι διότι πιστεύω

στην κάθαρση,

ούτε διότι ελπίζω σε “εύφημον μνείαν”.

Αλλά διότι το έργο

- παρ’ όλη τη ματαιότητά του -

οφείλει να συνεχισθεί.

(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Παραίτησις (τότε)

 Παραίτησις (τότε)

Δεν το διεκήρυξα, ούτε με φωνές,
ούτε με επιστολές ρητορικές.
Μόνον ήρεμα εσήκωσα το βάρος
απ’ τους ώμους μου
και το άφησα κάπου πλάι, χωρίς χειρονομίες.

Είχον επιμείνει πολύ,
ίσως και πέραν του πρέποντος.
Με επιμονή σχεδόν παιδική
να συνεχίζω μια προσπάθεια
που ο χρόνος, με τρόπους διακριτικούς,
είχε καταστήσει μάταιη.

Δεν ήταν δειλία, ούτε φόβος.
Ήταν η σπουδή εκείνη
που διδάσκει κάποτε η ήττα,
όταν την παρατηρείς από κοντά
και βλέπεις πως δεν καταστρέφει,
μονάχα καθορίζει.

Αυτή η παραίτησις, λοιπόν,
δεν ήταν παραίτησις απ’ τη ζωή.
Ήταν, θα έλεγα, η αποδοχή του πλαισίου.
Το να μην απαιτώ πια περισσότερα
απ’ όσα μπορεί να δοθούν.
Το να μείνω εντός του εφικτού, χωρίς θρήνο,
χωρίς την προσποίηση πως μπορώ
εκείνα που δεν μπορώ.

Και ίσως - ποιος ξέρει -
μ’ αυτή τη σιωπηλή υποχώρηση,
να διατηρήσω κάτι απ’ την αξιοπρέπεια
που τόσο εύκολα χάνεται
στις θορυβώδεις επιμονές.



(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Πίσω Ξανά

Πίσω Ξανά

Δεν προχώρησε·
ή, μάλλον, δεν προχώρησε πολύ.
Κάμποσα βήματα, ὡς συνήθως·
με προσοχή, με κάποια προσδοκία,
χωρίς να δίνει την εντύπωση πως ελπίζει υπερβολικά.
Αλλά προχώρησε.

Ύστερα, ήλθαν κάτι φωνές
- όχι δυνατές -
όμως αρκετές.
Και κάτι που του θύμισε
πώς μοιάζει ο ενδοιασμός.

Κι εκείνον τον δρόμο,
τον μεσαίο,
τον είχε ξαναδεί.

Δε χρειάστηκε μεγάλη σκέψη.
Το έκρινε λογικότερο,
και σχεδόν αθόρυβα
επέστρεψε.

Δον ήταν φόβος.
- ποτέ του δεν είχε την παραδοχή αυτή -
Ούτε δειλία,
ούτε αδυναμία.

Ήταν, όπως το είπε κάποτε,
μια στιγμιαία,
πρακτική αποτίμησις·
να μη χαθεί κι εκείνο το λίγο που διατηρούσε
ανεπέμβλητο.

Κι έτσι, πίσω ξανά.
Στο δωμάτιο,
στους γνωστούς ήχους,
στους ήρεμους καθρέφτες.

Δεν ήταν ακριβώς ήττα.
Μα έτσι έμοιαζε.

Και το χειρότερο;
Το ήξερε.


(c) 2025 Δημητρης Βραχιολάς

Και (δεν) Εγένετο Φως

Και (δεν) Εγένετο Φως

Το είπα σαν άσκηση ελπίδας.

“Γενηθήτω.”

Απ’ το στόμα μου δεν βγήκε φως·

ούτε ήλιος, ούτε σπίθα

ούτε καν ο λιγότερος αναπτήρας

που τρεμοπαίζει στις διακοπές ρεύματος.

Μόνο λίγες λέξεις βγήκαν,

μπλεγμένες με ασήκωτες παύσεις·

λες και κάθε συλλαβή

κουβαλούσε ένα δεν.

“Γενηθήτω το φως” είπα,

για να μην βλέπω εμένα.

Το σκοτάδι, μου έχει μάθει πια

να στέκομαι σωστά,

χωρίς σκιές,

χωρίς αντιρρήσεις

και χωρίς το ενοχλητικό περίγραμμά μου.

Κάθε που τολμώ να φωτίσω,

κάτι καίγεται.

Γι’ αυτό και δεν εγένετο φως.

Ή εγένετο,

αλλά αλλού.

Ίσως στο σχήμα σου

που δεν με είδε φεύγοντας.

(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δεν υπάρχουν τα Κύθηρα (Μανώλη)

 

Δεν υπάρχουν τα Κύθηρα (Μανώλη)



Κοίταξα τον πίνακα.
- Σπουδαίος πίνακας, του Βατώ. -
Όλοι χαμογελούσαν.
Ο ουρανός ήξερε τον ρόλο του.
Η θάλασσα ήσυχη σαν επιβράβευση και το νησί εκεί
προσβάσιμο.

Κι εγώ
με τη ζωή στα χέρια μου,
ένα φάκελο που δεν άνοιξα ποτέ.

Δεν υπάρχουν τα Κύθηρα.
Ή αν υπάρχουν,
εγώ έφυγα νωρίς.
Ή πολύ αργά.
Ή περίμενα κάποιον
να μου δώσει εισιτήριο.

Και τώρα
ούτε καράβι,
ούτε μουσική.
Μόνο εγώ
και ένα “αν”
που τρίζει μέσα μου
σαν ξύλινο δάπεδο.

Όλα έγιναν.
Απλά όχι για μένα.
Έζησα στο περίπου,
περιμένοντας ένα σήμα
που δεν στάλθηκε.

- Δεν υπάρχουν τα Κύθηρα, Μανώλη.
Μόνο κάτι τοπία στο μυαλό μου,
που κι αυτά ξεθωριάζουν
όσο δεν τα πλησιάζω.


(c) 2025 Δημήτρης Βταχιολάς

Το Άλμπατρος

Το Άλμπατρος

Ἔτυχε νὰ τὸ δῶ μιὰ φορὰ
σὲ ἐκεῖνο τὸ μικρὸ λιμάνι τῆς Κιλικίας,
μίαν ἡμέραν ποὺ ἦταν ἥσυχη,
μὲ τὴν θάλασσα ὅλως ἀκίνητη αλλά θολὴ.

Τὸ πλῆθος ἦταν διάσπαρτο·
λίγοι φορτωτές, καὶ δυὸ στρατιώτες
ποὺ ἔπιναν νερό κάτω ἀπὸ τὴν ἐλιά.

Κι ἐκεῖ, στὸν παλαιὸ προβλήτα,
μεταξὺ ἑνὸς ἐγκαταλειμμένου κάρου
καὶ μιας ἀλατισμένης πέτρας
ἦλθε καὶ ἔκατσε 
- σχεδὸν ἀναίτια -
ἕνα ἄλμπατρος.

Τὸ χρῶμα του ἦταν θαμπό·
οὔτε τὸ λευκὸ τῆς ἀγνότητος,
οὔτε τὸ μέλαν τοῦ προμηνύματος.
Καὶ τὰ φτερά του ἀπλωμένα,
ὡς ἄλλοθι ἐνὸς ταξιδιοῦ
ποὺ δὲν ἐπελέγη, μᾶλλον ἐπεβλήθη.

Ἔμεινε ὥρες ἐκεῖ,
δίχως φόβον, δίχως ἀνάγκην ἐπικοινωνίας·
ὅπως ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔζησε πολλά
καὶ δὲν ἀποζητεῖ νὰ τοῦ τὰ ἀναγνωρίσουν.

Ὕστερα ἀνασηκώθηκε
μὲ ἐκεῖνο τὸ βάρος
ποὺ ἔχουν οἱ πράξεις ὅταν μὲνουν ἀδιευκρίνιστες.

Καὶ ἐνῷ οἱ ἄλλοι δὲν ἔδωσαν σημασία,
ἐγὼ
- νέος ἀκόμη τότε,
ἀλλ’ ὄχι ἄπειρος πιά -
ἐνόησα πὼς τὸ πτηνὸν αὐτό
δὲν ἦταν ἀπλῶς διαβατικὸ.

Ἦταν ἐκείνο
ποὺ μεταφέρει τὰ ἀνεξιλέωτα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Με Εφόνευσα Πάλι

 

Με Εφόνευσα Πάλι

Δεν ήταν, υποθέτω, πλήρης φόνος.

Ούτε καν πράξις ωμή.
Μα την ώρα εκείνη
- όπως στεκόμουν με το φως χαμηλωμένο,
και τον ήχο της πόρτας να μην έρχεται -,
κάτι μέσα μου διέταξε σιγή.

Δεν ήταν η πρώτη φορά.

Κατά καιρούς
- συνήθως όταν ήσυχα φαίνονται όλα -
παρουσιάζεται πάλι το πρόσωπό μου·
εκείνο που ήθελα να κρατήσω·
εκείνο που δεν έπρεπε.
Και με πραότητα σχεδόν επιμελητή,
το διαγράφω.

Ούτε θυμός, ούτε λύπη·
μόνον η γνωστή διαδικασία.
Απ’ τα ράφια αφαιρώ τις μικρές ενδείξεις,
καίω το σημείωμα που είχα φυλάξει,
σκεπάζω τον καθρέπτη
και, πάντοτε, αφήνω την λάμπα σβηστή.

Και τούτο, το ονομάζω λογική.

Όμως κάποιες φορές
- λίγες, μα αρκετές -
ξυπνώ μέσα στην νύχτα
και αισθάνομαι ξανά
την πρώτη φωνή μου·
εκείνη που θα μπορούσε να υπάρχει
αν δεν με είχα
- ήσυχα και προνοητικά -
εξαλείψει.

Με εφόνευσα πάλι.

Διότι, όπως όλοι οι συνετοί άνθρωποι,
φοβήθηκα να υπάρξω για πολύ.

(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς