Ξεθωριασμένα Παιχνίδια

Ξεθωριασμένα Παιχνίδια

Δε θυμάμαι πια το γέλιο σου όπως ήταν.

Μόνο τη σκιά του.

Κι ούτε μπορώ να πω με σιγουριά

αν φορούσες εκείνη την κόκκινη μπλούζα,

που σε έκανε να μοιάζεις φωτιά.

Μπορεί να το έφτιαξα εγώ

με το μυαλό μου

για να σε κρατήσω

λίγο ακόμη εντός μου.

Έτσι είναι οι αναμνήσεις, καρδιά μου.

Ξεθωριάζουν.

Σαν τα παλιά παιχνίδια στη βιτρίνα

που τα βλέπει ο ήλιος για καιρό

και κανείς δεν τ' αγοράζει.

Στο τέλος,

μένουν εκεί,

άχρηστα κι ακίνητα,

με λίγη σκόνη επάνω τους

και τιμές που κανείς πια δεν κοιτάζει.

Κι εμείς,

περνάμε κάθε μέρα

έξω από το κατάστημα,

τάχα αδιάφοροι,

μα με κάτι σπασμένο βαθιά

που δεν διορθώνεται.

(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς