The Show Must Go On

The Show Must Go On

Δεν ήταν επιλογή·

ούτε υπήρξε ενθουσιασμός.

Μου εδόθη ο ρόλος

χωρίς πρόβα,

χωρίς καν τη δυνατότητα άρνησης.

Και φόρεσα την μάσκα,

όχι την τραγική,

την άλλη, την καθημερινή,

εκείνη που δεν πέφτει ούτε την νύχτα.

Έπραξα ως όφειλα·

ομιλία, μειδίαμα,

περίπατο στην σκηνή,

και μία μικρή υπόκλιση

όχι βαθειά,

μηχανική, όπως απαιτείται.

Ενίοτε κάποιοι αποχωρούν

πριν τη λήξη του δράματος.

Τους κατενόησα.

Και εγώ, αν είχα τη δυνατότητα,

θα είχα ήδη εγκαταλείψει.

Αλλά ο σκηνοθέτης είναι αυστηρός·

και ο χρόνος δεν συγχωρεί

παύσεις αδικαιολόγητες.

Το κοινό αδιάφορο πλέον.

Προσδοκά μόνο

την αλλαγή του σκηνικού,

όχι του ήθους.

Και εγώ συνεχίζω να παίζω.

Όχι διότι πιστεύω

στην κάθαρση,

ούτε διότι ελπίζω σε “εύφημον μνείαν”.

Αλλά διότι το έργο

- παρ’ όλη τη ματαιότητά του -

οφείλει να συνεχισθεί.

(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς