Παραίτησις (τότε)

 Παραίτησις (τότε)

Δεν το διεκήρυξα, ούτε με φωνές,
ούτε με επιστολές ρητορικές.
Μόνον ήρεμα εσήκωσα το βάρος
απ’ τους ώμους μου
και το άφησα κάπου πλάι, χωρίς χειρονομίες.

Είχον επιμείνει πολύ,
ίσως και πέραν του πρέποντος.
Με επιμονή σχεδόν παιδική
να συνεχίζω μια προσπάθεια
που ο χρόνος, με τρόπους διακριτικούς,
είχε καταστήσει μάταιη.

Δεν ήταν δειλία, ούτε φόβος.
Ήταν η σπουδή εκείνη
που διδάσκει κάποτε η ήττα,
όταν την παρατηρείς από κοντά
και βλέπεις πως δεν καταστρέφει,
μονάχα καθορίζει.

Αυτή η παραίτησις, λοιπόν,
δεν ήταν παραίτησις απ’ τη ζωή.
Ήταν, θα έλεγα, η αποδοχή του πλαισίου.
Το να μην απαιτώ πια περισσότερα
απ’ όσα μπορεί να δοθούν.
Το να μείνω εντός του εφικτού, χωρίς θρήνο,
χωρίς την προσποίηση πως μπορώ
εκείνα που δεν μπορώ.

Και ίσως - ποιος ξέρει -
μ’ αυτή τη σιωπηλή υποχώρηση,
να διατηρήσω κάτι απ’ την αξιοπρέπεια
που τόσο εύκολα χάνεται
στις θορυβώδεις επιμονές.



(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς