Με Εφόνευσα Πάλι

 

Με Εφόνευσα Πάλι

Δεν ήταν, υποθέτω, πλήρης φόνος.

Ούτε καν πράξις ωμή.
Μα την ώρα εκείνη
- όπως στεκόμουν με το φως χαμηλωμένο,
και τον ήχο της πόρτας να μην έρχεται -,
κάτι μέσα μου διέταξε σιγή.

Δεν ήταν η πρώτη φορά.

Κατά καιρούς
- συνήθως όταν ήσυχα φαίνονται όλα -
παρουσιάζεται πάλι το πρόσωπό μου·
εκείνο που ήθελα να κρατήσω·
εκείνο που δεν έπρεπε.
Και με πραότητα σχεδόν επιμελητή,
το διαγράφω.

Ούτε θυμός, ούτε λύπη·
μόνον η γνωστή διαδικασία.
Απ’ τα ράφια αφαιρώ τις μικρές ενδείξεις,
καίω το σημείωμα που είχα φυλάξει,
σκεπάζω τον καθρέπτη
και, πάντοτε, αφήνω την λάμπα σβηστή.

Και τούτο, το ονομάζω λογική.

Όμως κάποιες φορές
- λίγες, μα αρκετές -
ξυπνώ μέσα στην νύχτα
και αισθάνομαι ξανά
την πρώτη φωνή μου·
εκείνη που θα μπορούσε να υπάρχει
αν δεν με είχα
- ήσυχα και προνοητικά -
εξαλείψει.

Με εφόνευσα πάλι.

Διότι, όπως όλοι οι συνετοί άνθρωποι,
φοβήθηκα να υπάρξω για πολύ.

(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς