Το Άλμπατρος

Το Άλμπατρος

Ἔτυχε νὰ τὸ δῶ μιὰ φορὰ
σὲ ἐκεῖνο τὸ μικρὸ λιμάνι τῆς Κιλικίας,
μίαν ἡμέραν ποὺ ἦταν ἥσυχη,
μὲ τὴν θάλασσα ὅλως ἀκίνητη αλλά θολὴ.

Τὸ πλῆθος ἦταν διάσπαρτο·
λίγοι φορτωτές, καὶ δυὸ στρατιώτες
ποὺ ἔπιναν νερό κάτω ἀπὸ τὴν ἐλιά.

Κι ἐκεῖ, στὸν παλαιὸ προβλήτα,
μεταξὺ ἑνὸς ἐγκαταλειμμένου κάρου
καὶ μιας ἀλατισμένης πέτρας
ἦλθε καὶ ἔκατσε 
- σχεδὸν ἀναίτια -
ἕνα ἄλμπατρος.

Τὸ χρῶμα του ἦταν θαμπό·
οὔτε τὸ λευκὸ τῆς ἀγνότητος,
οὔτε τὸ μέλαν τοῦ προμηνύματος.
Καὶ τὰ φτερά του ἀπλωμένα,
ὡς ἄλλοθι ἐνὸς ταξιδιοῦ
ποὺ δὲν ἐπελέγη, μᾶλλον ἐπεβλήθη.

Ἔμεινε ὥρες ἐκεῖ,
δίχως φόβον, δίχως ἀνάγκην ἐπικοινωνίας·
ὅπως ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔζησε πολλά
καὶ δὲν ἀποζητεῖ νὰ τοῦ τὰ ἀναγνωρίσουν.

Ὕστερα ἀνασηκώθηκε
μὲ ἐκεῖνο τὸ βάρος
ποὺ ἔχουν οἱ πράξεις ὅταν μὲνουν ἀδιευκρίνιστες.

Καὶ ἐνῷ οἱ ἄλλοι δὲν ἔδωσαν σημασία,
ἐγὼ
- νέος ἀκόμη τότε,
ἀλλ’ ὄχι ἄπειρος πιά -
ἐνόησα πὼς τὸ πτηνὸν αὐτό
δὲν ἦταν ἀπλῶς διαβατικὸ.

Ἦταν ἐκείνο
ποὺ μεταφέρει τὰ ἀνεξιλέωτα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς