Και (δεν) Εγένετο Φως
Το είπα σαν άσκηση ελπίδας.
“Γενηθήτω.”
Απ’ το στόμα μου δεν βγήκε φως·
ούτε ήλιος, ούτε σπίθα
ούτε καν ο λιγότερος αναπτήρας
που τρεμοπαίζει στις διακοπές ρεύματος.
Μόνο λίγες λέξεις βγήκαν,
μπλεγμένες με ασήκωτες παύσεις·
λες και κάθε συλλαβή
κουβαλούσε ένα δεν.
“Γενηθήτω το φως” είπα,
για να μην βλέπω εμένα.
Το σκοτάδι, μου έχει μάθει πια
να στέκομαι σωστά,
χωρίς σκιές,
χωρίς αντιρρήσεις
και χωρίς το ενοχλητικό περίγραμμά μου.
Κάθε που τολμώ να φωτίσω,
κάτι καίγεται.
Γι’ αυτό και δεν εγένετο φως.
Ή εγένετο,
αλλά αλλού.
Ίσως στο σχήμα σου
που δεν με είδε φεύγοντας.
(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου