Σημάδια στο Χάρτη

Σημάδια στο Χάρτη

Πέρασα τόσα μέρη
αναζητώντας μια ματιά που να σε θυμίζει.
Στη Σάμο, ο άνεμος κατέβαζε τη θάλασσα στα πόδια μου
και σκέφτηκα το πρόσωπό σου
όταν σωπαίνεις χωρίς θυμό,
όπως σωπαίνουν τα σπίτια που κοιτάζουν το πέλαγος.

Στην Αμοργό,
τα σκαλοπάτια με οδήγησαν σε μια πόρτα μισάνοιχτη,
τίποτα μέσα· μόνο φως και σκόνη.
Και μια κούπα στο τραπέζι
που θα μπορούσε να είναι η δική σου
αν ήσουν εκεί, αν είχες έρθει, αν είχες μείνει.

Στην Πρέβεζα
σου έγραφα σε χαρτιά που δεν αντέχουν το νερό.
Μιλούσα για σένα σ’ ένα δέντρο,
έμενε ακίνητο, αλλά νομίζω κατάλαβε.

Δεν έχω άλλο τρόπο να σου πω αυτά που μένουν.
Τα λέω σε τοπία,
σε ξεχασμένα αγάλματα,
σε πεζούλια που ίσως ζεστάθηκαν κάποτε απ’ το κορμί σου.

Σημάδεψα τον χάρτη με μικρές κόκκινες κουκκίδες
όπου σε φαντάστηκα.
Είναι το ταξίδι πυρετός ή πόνος;
Προσμονή ή αναπόληση;

Κι ακόμη δεν έμαθα
αν εσύ είσαι ο προορισμός
ή μια υπέροχη διαδρομή.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Να Φεύγεις

Να Φεύγεις

Να φεύγεις,
πριν η καρέκλα κρατήσει το σχήμα σου,
πριν το φλιτζάνι συνηθίσει τα χείλη σου,
και πριν
- πολύ πριν -
το χέρι γίνει έπιπλο
και το σώμα διακόσμηση.

Να φεύγεις,
όταν ακόμη το κρεβάτι τρίζει σαν ερώτηση,
και όχι σαν συμπέρασμα.

Πριν γεμίσουν τα συρτάρια με λόγια ψιλά
και εισιτήρια που δεν χρειάστηκες ποτέ.
Πριν μυρίσει ο αέρας από τις λέξεις που δεν είπες
και κόλλησαν στους τοίχους σα μούχλα.

Να φεύγεις,
όταν ακόμη θυμάσαι γιατί ήρθες.

Να φεύγεις, με χάρη.
Όπως φεύγουν οι ηθοποιοί από σκηνές
που δεν γράφτηκαν για αυτούς
κι όμως τις τίμησαν με σιωπή κι αξιοπρέπεια.

Κι αν σε ρωτήσουν “γιατί;”
Χαμογέλα και πες
“Για να μην αναρωτιέμαι μετά, γιατί έμεινα.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Ακροβάτης στις Στέγες

Ο Ακροβάτης στις Στέγες

Υπάρχει ένας άνθρωπος
που περνά τη ζωή του πηδώντας από στέγη σε στέγη.
Όχι με την ορμή του δραπέτη,
αλλά με τη σιωπηλή αξιοπρέπεια εκείνων
που αρνήθηκαν τη βεβαιότητα της ασφάλτου.

Δεν τον είδε κανείς να πατά σε πεζοδρόμιο·
ούτε να κοντοστέκεται σε γωνίες
που μυρίζουν καυσαέριο και συμβιβασμό,
ούτε να προσμένει για πράσινα φανάρια 
ή κουρασμένες χειραψίες σε τυπικές εισόδους κτιρίων.

Αντιθέτως, με την πειθαρχία χελιδονιού
και την απουσία ονόματος,
διασχίζει τους τσίγκινους ορίζοντες της πόλης,
αφήνοντας πίσω του μονάχα μια υπόνοια βημάτων
και μια σκιά που οι κεραίες δεν κατάφεραν ποτέ να φυλακίσουν.

Τα χέρια του έχουν πιάσει μόνο καπνούς και φεγγάρια,
κι η καρδιά του - αν πλέον έχει -
μοιάζει με ξύλινο δοκάρι που τρίζει
κάθε φορά που φυσάει ο άνεμος της ανάμνησης.

Δεν έμαθε να κατεβαίνει σκάλες·
αντί για κάθοδο, πάντα διάλεγε την πλάγια πτήση,
σαν να φοβόταν πως ο δρόμος
- εκείνος ο παλιός δρόμος με τις χαρακιές και τις πτώσεις -
θα τον ρούφαγε μέσα του, όπως η γη ρουφά
τις ξεχασμένες στάλες μετά τη βροχή.

Κάποιοι λένε πως τον είδαν,
ένα σούρουπο που τα σύννεφα βάφονταν
με τη σκουριά των παλιών πραγμάτων,
να στέκεται ακίνητος στην άκρη μιας στέγης.

Να κοιτά κάτω, προς τα φώτα των σπιτιών και των ανθρώπων,
ούτε νοσταλγικά, ούτε ζηλόφθονα,
αλλά μ’ εκείνη την ελαφρά κλίση της κεφαλής
που έχουν οι άγγελοι λίγο πριν αποχωρήσουν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Ανεκπλήρωτο

Το Ανεκπλήρωτο
(με το σπασμένο φλάουτο του Ν.Ε.)

Ένα λεμόνι ανεβαίνει τη σκάλα
φορώντας στολή ταχυδρόμου.
Κρατάει ένα γράμμα που
ποτέ δεν θα παραδοθεί.

Οι ώρες λιποτακτούν
απ’ το ρολόι της γιαγιάς.
Το πιάνο γεμάτο μέλισσες
που έμαθαν να παίζουν Μπαχ,
χωρίς να διαβάζουν παρτιτούρες.

Στην ταράτσα ένας αστροναύτης
σκάβει το χώμα με κουτάλι
και ψιθυρίζει το όνομά σου
σε μια γλώσσα που δεν εφευρέθηκε ακόμη.

Μια γυναίκα
με πόδια από μάρμαρο και μαλλιά από μαύρα ψίχουλα
μου λέει: "ήσουν εκεί, αλλά δεν σε είδα"
κι εγώ της απαντώ:
"δεν ήμουν, αλλά σε περίμενα"

Το ανεκπλήρωτο έχει τη γεύση
ψαριού που κάηκε στον φούρνο
ενώ κοιτούσαμε τη δύση
και νομίζαμε πως είναι ανατολή.

Και στο τέλος
μια παλιά φωτογραφία
χωρίς πρόσωπα
μόνο ένα σύννεφο
κι ένα βέλος που δείχνει
προς τη λάθος κατεύθυνση.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δείπνον

Δείπνον

Πλύθηκαν τ’ ασημικά με προσοχή,
και το κρασί ψύχθηκε από νωρίς,
μήπως και φανεί ο επισκέπτης πρόωρα
- πράγμα σπάνιο, αλλά όχι αδιανόητο.

Τα ρούχα, τα καλά, βγήκαν απ’ τη ναφθαλίνη
με μιαν ιερότητα θεατρική,
κι ένα λευκό τραπεζομάντιλο στρώθηκε,
κειμήλιο από καιρούς
που οι προσκλήσεις είχαν ακόμα σημασία.

Ένα προς ένα ετέθησαν τα πιάτα·
όχι εκείνα τα καθημερινά, τα χλωμά,
μα τα λιγοστά, τα εκλεκτά,
που προορίζονται "διά περίστασιν".

Η κουζίνα γέμισε αρώματα,
με ζήλο σχεδόν αρχαϊκό·
λες και δεν θα ‘ρχόταν άνθρωπος να φάγει,
μα κάποιος πρέσβης από τις πόλεις τις παλιές
ή ένας φίλος που είχε προ πολλού πεθάνει
κι είπε απόψε να επιστρέψει
μόνον για δείπνον.

Και τότε ένα μήνυμα:
"Λυπάμαι, δεν θα τα καταφέρω απόψε.
Αναβάλουμε; Θα τα πούμε."

Έμεινα εκεί, με το τηλέφωνο ακόμα στο χέρι.
Ούτε λύπη, ούτε θυμός,
παρά μια ήρεμη απορία:
γιατί, άραγε, να ξαναμπώ στον κόπο;

Κι όμως, με μια κάποια αυστηρότητα (ίσως γελοία),
κάθισα στην κεφαλή του τραπεζιού,
και άρχισα να τρώγω μόνος,
τηρώντας όλα τα έθιμα που γνώριζα
- σαν να ήταν πράγματι παρών.

Διότι, εν τέλει,
η προετοιμασία είναι η μόνη βεβαιότης.
Ο επισκέπτης, 
- όπως κάθε επισκέπτης -
 είναι υπόθεση πιθανή,
όχι όμως και βεβαία.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Άνθρωπος με το Φως

Ο Άνθρωπος με το Φως

Ήταν κάποιος που κρατούσε τη μέρα
μ’ ένα χαμόγελο ραμμένο από αστέρια,
στις χούφτες του οι άλλοι ξεδιψούσαν
αδιαφορώντας αν κι εκείνος δίψαγε πολύ.

Έστρωνε δρόμους από όνειρα
έβαζε φωτιά σε σβησμένες ψυχές,
και μέσα του φυσούσε βοριάς
δυνατός μα αφανής.

Δεν είπε "βόηθα με" ποτέ.
- δεν ήθελε -
Δεν ήθελε να σβήσει το φως
που κουβαλούσε για τους άλλους.

Ίσως, ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι,
κάποιος τον είδε κι ας μη μίλησε.
Ίσως ένα κορίτσι,
να του ‘δωσε ένα χαρτί τσαλακωμένο
με μια ζωγραφιά που έγραφε
"σ’ ευχαριστώ".

Κι ίσως αυτό να του‘φτανε.
Ή μπορεί κι όχι.

Κι εκείνος συνέχισε 
με τα χέρια γεμάτα προσφορές,
και την καρδιά του ένα νησί
που ποτέ του δεν ζήτησε να βρεθεί.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Ευτυχία των Τρελών

Η Ευτυχία των Τρελών

Χαμογελούν σ’ έναν τοίχο.
Είναι λευκός
- τους φτάνει -.

Δεν ψάχνουν λόγους,
ούτε αιτίες.
Το κενό, για κείνους,
είναι πλήρες.

Τρώγουν αέρα,
μιλούν στα σκιάχτρα,
κι η μέρα περνά
χωρίς απαιτήσεις.

Κι εγώ,
με τις λέξεις μου στοιχισμένες σαν στρατιώτες,
με τις σκέψεις μου αψεγάδιαστες,
τους κοιτώ και μετανιώνω που ακόμη θυμάμαι
πώς ονομάζεται η θλίψη.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Όρνεα

Όρνεα
(με μια δόση ευπρέπειας)

Οι σκέψεις μου πετούν 
- πόσο ευγενές! -
σαν κόρακες, μαύροι, ευθυτενείς,
φοράνε μάσκες περιστεριών
και προσδιορίζονται ως ιδέες.

Δεν βιάζονται. Είναι σκεπτόμενες.
Διαβάζουν λίγο ποίηση, λίγο πολιτική,
πετούν ένα-δυο αποφθέγματα στον άνεμο,
και περιμένουν.
Με αυτοπεποίθηση μεγάλων καταθλίψεων.

Δεν διψούν για αίμα - τι χυδαίο!
Διψούν για σκέψη - και την πίνουν
απ’ τις χαραμάδες του μυαλού μου
- ειρωνεία -.

Κι όταν κουραστούν,
γράφουν βιογραφικά με τα φτερά τους
και γίνονται σύμβουλοι αυτοβελτίωσης,
ή εκδότες της σιωπής.

Σκέψεις μου - επίλεκτες, μορφωμένες,
πώς επιμένετε να με γονατίζετε
με τόση χάρη!


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Κοιτούνε Αλλού

Κοιτούνε Αλλού

Δεν είναι φως πια. Μόνο ανταύγεια σβησμένη.
Η θάλασσα δε μιλά με τις πέτρες.
Μια σιγή στεφανώνει τον ορίζοντα
κι ο άνεμος περνά χωρίς σκοπό, σχεδόν με τύψεις.

Η ελπίδα, εκείνη που άλλοτε ανέδιδε φλόγα,
που στους νεανικούς μας λογισμούς
εθρόνιζε όνειρα μεγάλα,
τώρα καθίζει άφωνη, με μάτια νεκρά,
σε άψυχες γωνιές όπου το παρελθόν σωπαίνει.

Περνούμε απ’ τα στενά του χρόνου,
με βήματα που δε γεννούν αντίλαλο,
με λόγια που πια δεν ακούγονται·
κι η ψυχή, σαν μια παλαιά πόλη,
- ατιμασμένη πια -
κρατά ερείπια και θραύσματα ημερών.

Εκεί που κάποτε άκμαζε η επιθυμία,
εκεί που οι αυγές φέρναν ελπίδες,
μένει μονάχα η σκιά.
Μια σκιά που μοιάζει να προσεύχεται.
Μα οι θεοί,
κουρασμένοι από τα παρακάλια μας,
κοιτούνε αλλού.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ρεύματα Κρυστάλλου

Ρεύματα Κρυστάλλου

Είχε γυαλίσει η σιωπή
από τη μακρά παραμονή της στον χρόνο.
Ένα κρύσταλλο λεπτό και παγωμένο,
σμιλεμένο με ακρίβεια, άθικτο,
τοποθετημένο προσεκτικά
στο κέντρο της κάμαρας.

Κανένας άνεμος δεν αναπνέει εκεί,
κανένα φύλλο δεν σκέφτηκε να πέσει˙
μόνο κάτι αδιόρατοι κυματισμοί
που έμοιαζαν με ανάμνηση φωτός,
και χάνονταν πριν καν γεννηθούν.

Τα πράγματα υπήρχαν, μα δεν ζούσαν.
Μια πάχνη απαλή πάνω σε μάρμαρο λευκό.
Μία λεπτότατη ευωδιά σε ένα κλειστό μπουκάλι.
Μια όμορφη αντανάκλαση που ξέχασε να φύγει.

Και τότε σα μουσική που ξεκινά
πριν ακουστούν οι νότες της,
σαν όνειρο που διαφεύγει απ’ το ξύπνημα,
μια παρουσία χωρίς όνομα, βήμα ή σκιά.
Μόνο το ίχνος της στα μόρια του αέρα
αρκεί για να λιώσει το κρύσταλλο.

Όχι βίαια·
 μα όπως ραγίζει ο πάγος
σαν τον χαϊδέψει η Άνοιξη,
όπως λύνεται ο κόμπος του μεταξιού
που τον τράβηξε το φως του ήλιου.

Η στάση υποχώρησε.
λιώνει μέσα σε ποίημα.
Οι τοίχοι αρχίσαν να ανασαίνουν,
και πίσω τους φάνηκε ένα φως
που ως τότε νόμιζε πως είναι πέτρα.

Κι όταν πια έλιωσαν τα στερεά,
κι έμεινε μόνο η μουσική,
τότε και μόνο τότε φάνηκε 
πως ήταν ψυχή εκείνο που λυτρώθηκε.
Μια ψυχή δοσμένη στη γυναίκα
που ήρθε να μ’ αγαπήσει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς